I ask & it is given

Ik ben dankbaar voor de helderheid dat ik krijg in mijn eigen handelen. Nu ik meer in toelating ben van mezelf en mijn keuzes, word het meer helder wat ik kies, wanneer en met wie. Ik ben me bewust van de mensen die ik over me heen laat lopen, van de mensen die ik belangrijker maak dan mezelf.. Als ik een verwachting heb van hoe iets moet zijn, kan ik dan nog een andere mogelijkheid zien? Kan ik in het moment iets anders kiezen dan mijn automatische copingpiloot? Kan ik zien of mijn handeling een resultaat is of een mogelijkheid? Wat wil ik? Wat voelt beter? Diegenen waarover ik deel, zijn spiegels in mijn leven - op een interessante manier georchestreerd door het universum - om samen een ervaring te delen. Ze laten me haarfijn aanvoelen hoe het is om vanuit verwachtingen en projecties te leven. Hoe het is om mezelf opzij te zetten. Daarstraks nog.. vond ik het onaangenaam toen iemand - die ik ervoor had ontmoet in een vergadering - heel direct en bijna dwingend iets wilde tonen. Zonde...

Wat ben ik nog niet bereid om te kiezen, dat als ik wel bereid zou zijn, het per direct meer plezier en verbinding zou creëren? // Elke dag is er één om iets anders te kiezen. Gisteren durfde ik andere mensen met een praktijk aan te spreken om de Access Bars te laten ervaren. Hoe fijn zou het zijn om even spontaan als ik werkelijk ben naar buiten te treden, om contact te maken met andere mensen met een praktijk? Aan de ene kant wil ik graag meer mogelijkheden bij andere laten ontstaan. Aan de andere kant zijn alle verhalen dat ik waar en echt heb gemaakt een mega drempel zijn om over te stappen. Want ja, zeg nu zelf.. wat als? Wat als de ander het maar raar vindt? Wat als de ander mij raar vindt? Wat als het niks is voor de ander? Blablabla. Interessant standpunt wat ik er van vind. Hmm.. zucht. Terwijl ik andere mensen afstap word ik gewaar wat er allemaal naar boven komt aan verhalen en standpunten. Hoe oncomfortabel ik het maak én toch buiten mijn comfortzone is de verrijking, zijn ...

Wat accepteer ik nog niet van mezelf, dat als ik dat wel zou accepteren, ik totaal andere ervaringen zou creëren? - - Twee weken geleden, kunnen ook drie zijn, reed ik naar een afspraak met mijn GTB begeleidster. Ik reed het rond punt op aan het station en wilde rechts afslaan. Het stond vol met auto's en een bus omdat de spoorovergang dicht was, er reed net een trein voorbij. Ik reed langs de auto's heen tot op een gegeven moment een auto scheef op de baan stond en de afslag dat ik wilde nemen, afsloot. Ik oordeelde over de persoon: "Alé, hoe staat diene nu hier? Kon die nu niet goe staan, recht op de baan?" Ik reed over de oversteekplaats voor voetgangers en sloeg de straat in van de VDAB. Na de afspraak reed ik door naar De Stuyfplek in de Parkwijk. Zo grappig eigenlijk, kan ik nu zeggen.. kwam ik aan het kruispunt aan de ring en wilde op het knopje drukken zodat het groen werd. Ik keek niet naar waar ik was, ik zag een paal met zo'n knopje en drukte erop. Pas ...

Note: wat kunnen mijn bespiegelingen en keuzes aan jou bijdragen, nu meer dan ooit? _ _ Ik ben eruit!  Yep, ineens zie ik het .. na zoveel vragen gesteld te hebben aan mezelf, zie ik in dat ik in een groep wil passen waar ik niet in pas. Als enigste humanoid probeer ik, keer op keer als Being Me, te zijn amongst people die humans zijn. Keer op keer loop ik ergens tegenaan.. Keer op keer zie ik de spiegeling, erken ik, wis ik en ga door . Omdat ik naast de onmogelijkheden, nog mogelijkheden zag. Tot nu. Nu besef ik dat ik een vreemde eend ben in het geheel. Ik ben anders. Ik kies anders. Ik nodig mogelijkheden uit. Ik kies voor bewustzijn. Ik kies voor gewaarzijn. Ik kies voor weten. Ik heb mijn Ipov. Ik draag bij en investeer in mezelf en in de groep. Echter.. is mijn investering in balans?

“Alle zogenaamde ziekten hebben een speciale biologische betekenis. Hoewel we Moeder Natuur altijd als feilbaar beschouwden en de arrogantie hadden om te geloven dat Ze voortdurend fouten maakte en uitval veroorzaakte (kwaadaardige, zinloze, degeneratieve, kankerachtige gezwellen, enz.), zien we nu, terwijl de schellen van onze ogen vallen, dat het onze eigen onwetendheid en trots was, dat wij zelf de enige dwazen in onze kosmos waren en zijn. Als verblind bedachten we deze zinloze, zielloze en wrede geneeskunde. Vol verwondering kunnen we nu voor het eerst begrijpen dat de natuur ordelijk is en dat iedere gebeurtenis in de natuur zinvol is, als we het geheel bezien.  Niets in de natuur is zinloos, kwaadaardig of ziek” __ Bron: learning gnm  

Wat is er dan mogelijk? Oneindig. Durf jij voorbij te gaan aan de conclusies, definities, oordelen, projecties, separaties en besluiten van de wetenschappers, de onderzoekers,de overheid en de media? Wat is er allemaal mogelijk aan rust, ruimte en stilte? Hoe dankbaar en vervuld kun je zijn als je gewaar durft te zijn van de aarde zelf? Wat als alles het tegenovergestelde is van wat het lijkt te zijn én niks het tegenovergestelde is van wat het lijkt te zijn?  

Vertrouw jij dat je lichaam iets te vertellen heeft als jij één of ander lichaamsensatie (symptoom) waarneemt? Vertrouw jij erop dat je lichaam je nooit in de steek laat? Dat je lichaam zo intelligent en goddelijk is, deel van het oneindig wezen dat jij bent? Oneindige magische ruimte. Dat altijd zorgt voor overleving, herstel en genezing. Durf jij dat te kiezen?

Note: wat kan jouw eigen navigatiesysteem aan jou bijdragen, meer dan je ooit voor mogelijk hield? _ _ Stel, je bent al heel je leven gewoon aan één bepaald navigatiesysteem. Het is hét van hét. Je hebt het van je ouders meegekregen of je hebt het gekocht omdat de reclame zo inspirerend was of je hebt het meegekregen van je werk zodra je er in dienst kwam of .. het is zo chique dat je het wel moest hebben.. etc. En dan kom je er ineens op uit dat er 'all along' een ander, eenvoudiger, onbekend navigatiesysteem was dat je eigenlijk al in je bezit had. Je was het vergeten, ooit gebruikt, was niks mis mee.. eigenlijk best handig . Altijd mee.. zonder batterijen.. én toch koos je er ooit voor om het opzij te zetten voor iets nieuwers, chiquers, iets meer design en uitstraling, duurder.. En eigenlijk.. als je er nu bij stil staat.. ja.. is de nieuwe gadget, hét van hét dat wel blink blink is én toch niet helemaal eigen. Het vereist een verzekering in geval van diefstal of verlies.....

  Note: wat kunnen mijn mijmeringen aan jou bijdragen, nu en in de toekomst? _ _ Ik zat te mijmeren over de gelaagde eetbare tuin dat ik samen met 6 anderen wilde aanleggen. Sinds de aanleg zijn er planten uitgetrokken, vertrappeld én is de plek blijkbaar ook een gegeerde plek voor jongeren. Enfin patatie patata.. vele planten en struiken hebben het niet gehaald. .. mijmer ..mijmer.. Schiet het ineens door me heen dat 'de plek' op zich mogelijks geen goesting had aan aanplant (zonder raadpleging)?! Ik had voorgesteld om met de plek in de vraag te gaan  ' in communion '. 

Note: dit is een engeltalige audio van Dain Heer over bewustzijn, wat kan het aan jou bijdragen nu en in de toekomst? Waar trekt je aandacht naartoe?  _ _ Access Consciousness · Why Choose Consciousness? ".. If just for today you allowed yourself to be aware of every molecule - your connection with every molecule.. Okay including the molecules of the building, including the molecules of the earth beneat your feet, including the molecules of your chair.. And just today .. every time you are gonna make a choice that seems to limit any of those molecules including yours .. You go.. NO , what ohter choice do I have available? The beauty of consciousness is, you always have another choice available . If what you're choosing is not creating more, not expanding you, not making you lighter.. there is always another choice available. Okay?  That's part of the beauty of consciousness . Does that sound like if it is of interest to any of you?" - Dr. Dain Heer

 Note:  Er valt mij iets op..  hoe kan dit aan jou bijdragen? _ _ Ik word gewaar hoe weinig ik nog voor drama en trauma kies.   Hoeveel ik veranderd ben door mijn bereidheid van het stellen van vragen en het elimineren van energie. Ik zie de meerwaarde en de bijdrage, de verrijking aan mijn leven(sstijl).  whoop whoop!  Ik ga niet meer mee in iemand's keuze voor drama en trauma. Als ik iemand hoor praten of huilen omdat ze in een burn-out zitten (defintie) en het helemaal niet meer zien zitten want 'ooh zo erg dit en dat'.. dan word ik gewaar hoe anders ben .  Ja, ik zie nu eenmaal oneindige mogelijkheden die zij nog niet zien, willen zien of weten. Bijzonder.  Ik ga niet meer mee in de zwaarte van hun definities of verwachtingen. Vermoeidheid, vol hoofd, snel huilen, twijfelen aan zichzelf, de bewijzen zien, de collega's die zus of zo zijn, het werk dat niet meer kan.. Schuldgevoelens ten op zichte van zichzelf. Ik bevestig van het drama...

Note: wat kunnen mijn mijmeringen aan jou bijdragen?  _ _ Ik merk op hoe ontspannen ik ben ten op zichte van een microgolfoven, 5G én het niet meer afplakken van mijn webcam.  Gosh dankjewel Merlijn Wolsink voor jouw bijdragen hierin en hiermee! Je eerdere calls over deze onderwerpen hebben mij zoveel ruimte gegeven. M erci aan mezelf omdat ik het oppak, integreer en kies voor iets anders. Ik had lang de interessante visie dat een mircogolf een slecht iets was. Het zorgde namelijk voor gezondheidsproblemen. Not done! Ik was er tegen, hoe dat zoiets bestond en dat er mensen waren die ermee kookten.. begreep ik niet (meer).  Just an interesting point of view  nietwaar? 

Note: dit schreef ik gisteren namiddag 12/4 in de fbgroep Gewoon Slim Zijn. Hoe kan mijn ervaring aan jou bijdragen, meer dan je ooit voor mogelijk hield? _ _ Zoals ik eerder al benoemde, heb ik een zeer rijkelijke overvloedige ontmoeting en samenzijn gecreëerd eerder vandaag. Wat ik nog wil toevoegen is wat ik op het laatste en ook erna opmerkte. De meegebrachte lekkernijen mocht ik allemaal houden. Ik vond dat zeer veel. Te veel ergens.. Alsof er iets was dat me hinderde om het helemaal te ontvangen. En daarnet viel het me te binnen.. ik heb gevraag om .. overvloedige .. ontmoetingen. 

Note: vervolg op mijn vorige facilitatie naar aanleiding van de vraag: 'Wat als het (ik vind het een contradictie in terminus) niet erg is?' Wat kan deze facilitatie aan jullie bijdragen hé? _ _ Oké, er kleeft nog wél iets aan het feit dat iemand kiest voor het vaccin (1e prik) én toch afstand houdt. Ik erken dat zij kiest voor wat zij 'velig' vindt . Plus ze werkt in de zorg en daarom heeft ze het vaccin.. Er zit dus nog iets anders aan spiegeling in dit verhaal. Wat heb ik nog niet erkend? Contradictus in terminus. Het één doen en het ander zijn. Oeps ja dat heb ik nog noooit gedaan zenne. ;c)) Wat nog? Waar in dit leven en tijd en ruimte ben ik zo 'contradictus in terminus' geweest dat het eigenlijk belachelijk was? alles wat dat is v&o ik nu. rwgbpp9sbb

Note: dit schreef ik eerder vandaag op facebook en nu hier ook. _ _ Ik ben begeesterd, energie stroomt, de zon schijnt op mijn gezicht en ik zie overal mogelijkheden! En ineens ontstond de gedachte.. "A smile a day keeps .. away." Neje (dacht ik) niet per dag. Per moment.. per ontmoeting.. Ja watte.. als ik nu in de groep zou vragen om per ontmoeting een glimlach te delen.. wat zou dat geven? Enzovoorts.. (toen dacht ik) neje, wat als ik zeg: A question a day keeps the doctor away. Zoiets dus.. ;c) of per 10 seconden of .. A question a moment keeps the doctor away. maja dat rijmt niet meer.. Helemaal in de ban zijnde van de simplicity van vragen stellen.. whoop whoop! haha. haha.

Op 25 maart was mijn lief jarig en kreeg hij wel een heel bijzonder kado.  Zijn pa die voor de andere kant koos en rustig - zoals jij altijd had gewenst - deze zijde verliet. Ik sta aan de zijde van mijn lief, die nu afwisselend doorheen verdriet en dankbaarheid gaat. Ik zie hem de zaken regelen die gevraagd worden als iemand voor de andere kant kiest. Samen met zijn broer wie hij zelden sprak.  Het doet me meer stilstaan bij mijn eigen moeder en mijn familie. Hoe alles zo vanzelfsprekend is. De laatste maanden werd ik me daar al bewust van.  Zo van.. hoe ik bij mijn moeder langs ga en ze er gewoon is. Het huis er is om in thuis te zijn, het reilen en zeilen van den hof, de moestuin, de ganzen..  Haar zorgen om mij - ik die anders kies en in andere situaties leef dan ze ooit voor mij in gedachten had . 

Ik lig in mijn bed en benoem waar ik dankbaar voor ben. Ik ben dankbaar voor het bed waarop ik lig, zo comfortabel. Ik ben dankbaar voor de zachte textuur onder mijn wang. Ik ben dankbaar voor de warmte die er is. Ik ben dankbaar voor de zachte lakens en dons. .. Ineens merk ik op dat mijn rechtervoet steeds weer over mijn linker enkel wrijft.

Er is niks zaliger dan dat! Voor mij. c;)  Momenteel zit ik knus tussen dekens en een dons, kussen op mijn zetel  aka bed aka lounge. Ha! Zelf in elkaar gestoken, 2 zitzakken, een bedframe,  een matras, dekens, een kussen.. En ik ben bezig aan mijn blog en schrijf teksten en haper en haper waar  het over mijn verlanglijst en over ontvangen donaties gaat. Bijzonder..  In ieder geval was ik ineens weer suupr blij en dankbaar voor de mogelijkheden beschikbaar om hier zo knus te zitten met mijn laptop op mijn schoot! Organisch Ondernemen, zo noem ik het Want, ik denk 2 maanden geleden, sliep ik nog op de zolder en zat ik in de traphal met mijn laptop.. En sinds een goei 3 weken werd ik  op een avond gewaar dat ik dus op mijn zetel zou slapen en koos ervoor..  Hemels! Het voelt aan als kamperen .. De rolluiken van de raam aan de straat  gaan weer naar beneden 's avonds na een jaar open te zijn geweest. Ik wissel nogal eens van kamer, ook om te ...

  © Tania Maria Vanhoof, 2014 Vanmorgend (zaterdag) bedankte ik de Aarde voor het geschenk dat ze is. Ik vroeg wat ik vandaag aan haar kon bijdragen én was super dankbaar voor de blauwe lucht en de zon. Eindelijk! Na de ochtend facebooklive van Merlijn Wolsink* koos ik mijn favoriet plekje uit op de overloop in de traphal zodat ik in de zon kon zitten met kans op internet. Uren heb ik op die plek genoten met een kop koffie en verse sandwiches van de bakker met goeie boter. Met gemak bekeek ik de ene vlogger na de andere. Zalig! Ik werd gewaar dat de zon regelmatig verdween achter grijze wolken en veroordeelde mezelf dat ik koos om binnen te zitten in plaats van buiten te zijn in den hof. Eigenlijk was het zo zalig (inmiddels een dons om me heen) dat ik bleef zitten. 'Verwilderde tuin transformeren' Om half drie belde ik mijn buurman op om te zeggen dat ik het achterste stuk van zijn verwilderde tuin wil transformeren. Hij was ermee akkoord. Direct daarna ben ik naar...

© Tania Maria Vanhoof Wat is het een tijd geleden dat ik hier actief schreef. Vele posts, onderwerpen en thema's zijn beschreven én nooit tot hier geraakt. Tot nu. Nu ik de woordenstroom en energie hier ruimte geef. Zoveel is in beweging tegelijkertijd, eigenlijk weet ik ni waar te beginnen. Elke waarneming, elk weten, elk zijn, elk ontvangst van bewustzijn is zo verweven met elkaar, dat er geen begin of eind aan is. ` 'Zoveel om op te noemen wat maakt dat het momenteel in mij stroomt. Zoveel mensen en organisaties die bijdragen aan mijn innerlijke en uiterlijke verandering.' Enkele weken terug volgde ik de impuls om mijn eigen nog meer zichtbaar te maken en heb deze blog onderhanden genomen: enkele pagina's zijn weg, anderen compleet nieuw. Helder en duidelijk benoemen waar ik voor sta op deze plek bleek minder evident. Eerlijk uitkomen voor de gifteconomie bleek minder evident dan gedacht. Woorden bleven steken, zinnen stroomden niet. 'Deze blog verandert voo...