I ask & it is given

Ik ben al een tijd stil, ik merk een beweging op naar mezelf toe en naar binnen toe. Niet dat ik stilsta want er gebeurt veel, veel inzichten, beelden, lichaamssensaties, contractie en verruiming. Het wisselt en heel dikwijls vind ik mezelf in bed of in situatues waarbij intens oordeel of energieën me overweldigden. Om dan stil te staan en toe te laten én ook wel van me weg te willen duwen, als eerste reactie zeg maar. De natuur lonkt me, de kleuren en geuren.. en ik wil graag de foto's delen en dan stuit ik op volle harde schijven waar ik nog niet de prioriteit van maak om daarmee aan de slag te gaan. Zoals ook briefkes en papiertjes waar ik her en der iets op schrijf en zoveel chaos geven dat ik mezelf afsluit om er eens met de bezem doorheen te gaan. Zo dus dwarrelt er vanalles door me heen en om me heen. Blogposts ontstaan en geraken niet af, staan half geschreven.. Ook al heb ik soms de ervaring dat alles trager gaat of toch tragen wilt gaan, is er ook  energie dat snel verand...

Vanmorgend werd ik wakker met een rust... En besefte hoe anders het was, zo anders al alle weken hiervoor. Het was de 'eerste' ochtend in tijden. Zo bijzonder. Zo dankbaar. Om dan na enige tijd af te dwalen naar een gebeurtenis en mezelf in de pijn te voelen glijden, de intensiteit en de oncomfort. Een weten hoe divers sferen kunnen beleefd worden. Gisteren in overvloed aanwezig, verrukkelijke expansie met mezelf. Momentum naar meer en meer delicious extase. Zijn. Aanwezig. Sprankelend en toch bijzonder koesterend zacht.. Hoe ik de foto tegenkwam en zo kon kijken en blijven kijken, verdrinken in de immense aanwezigheid van ruimte. Hoe diezelfde foto mij vandaag kon aanraken, een pijnlijke, ruwe wond. Ik die hierin de hoofdrol speel De regie in handen heb om te bepalen welke sfeersensatie ik wens te beleven in elke gekozen moment. Hoe ik de bron ben van elk gekozen moment. Mezelf kan leiden naar dat immense veld van aanwezigheid, drijven, op wolkjes lopen, gloeien..  of donkert...

Mijn vingers grijpen mijn gsm om een bericht te typen naar de persoon dat ik vaarwel zei. Ik heb tranen, gevoelens en ambetantigheid én dan opeens weet ik dat ik aan het afkicken ben. Ineens zijn daar de gewenste uitreikingen naar zijn stem, zijn blik en zijn ademhaling, zijn huid. Zo intens verlangen om nog even.. Om dan het zo vreemd te vinden om dat ik de maanden hiervoor hem niet vaak zag, ik bezig was met andere dingen en hij ook. Dat was immers onze afspraak. Tot tot ik hem zo belangrijk ging maken en mezelf onderdompelde in een warm bad van aanwezigheid. Een valkuil dat ik de maanden ervoor mij voor had behoed. Ik weet immers dat de valkuil van verwachting de ergste van z'n soort is. Want verwachtingen komen nooit uit zoals we ze hebben voorspeld in onszelf. Om dan KEI HART tegen de muur van de waarheid aan te lopen en te beseffen dat ik toch nét in die valkuil was gestapt. Dat ik een flitsmoment van mijn gewaarzijn aan de kant schoof voor dat heerlijke gevoel van erbij te h...

Ik neem afscheid en het raakt me. Verschillende wegen naar.. dat ik zelf afsnijd omdat ik niet verder wil. Wat is er nog meer mogelijk hier? Of ben ik er echt klaar mee? En is die, die ene keuze, de beste keuze? Het valt me zwaar en alle dagen heb ik van die momenten waarop ik afwezig ben. Op plaatsen ben waar ik ooit was, op favoriete plaaten. Plaatsen met een herinnering of twee, drie.. dertig of zelfs meer. En toch.. is daar ook een nieuwe impuls die zegt dat het oké is om te gaan. Zal ik nog omkijken of niet meer? Mijn dagen zijn zowieso al bevreemdend. Heel der dagen is daar die veroordelende stem die zegt dat ik beter dit of dat.. moet doen of had gedaan. En ik kijk er naar. Ik ben er mee. En soms loop ik ervan weg, wil ik dat niet meer..  ervaren. Wat is er nog meer mogelijk hier? Hoe wordt het nog beter dan dat? Wat is er nog meer mogelijk dat ik nooit eerder overwogen heb?

Note: dit schreef ik gisteren namiddag 12/4 in de fbgroep Gewoon Slim Zijn. Hoe kan mijn ervaring aan jou bijdragen, meer dan je ooit voor mogelijk hield? _ _ Zoals ik eerder al benoemde, heb ik een zeer rijkelijke overvloedige ontmoeting en samenzijn gecreëerd eerder vandaag. Wat ik nog wil toevoegen is wat ik op het laatste en ook erna opmerkte. De meegebrachte lekkernijen mocht ik allemaal houden. Ik vond dat zeer veel. Te veel ergens.. Alsof er iets was dat me hinderde om het helemaal te ontvangen. En daarnet viel het me te binnen.. ik heb gevraag om .. overvloedige .. ontmoetingen.