I ask & it is given

Having fun, geluid op maximum!

I remember when I lost my mind I remember when, I remember, I remember when I lost my mind There was something so pleasant about that place Even your emotions have an echo in so much space And when you're out there without care Yeah I was out of touch But it wasn't because I didn't know enough I just knew too much Does that make me Crazy Does that make me Crazy Does that make me Crazy Possibly And I hope that you are having the time of your life But think twice, that's my only advice Come on now Who do you, who do you, who do you Who do you think you are Ha ha ha bless your soul You really think you're in control I think you're Crazy I think you're Crazy I think you're Crazy Just like me My heroes had the heart to lose their lives out on the limb All I remember is thinking I want to be like them Ever since I was little, ever since I was little It looked like fun And it's no coincidence I've come And I can die when I'm done But maybe I...

Met helende klanken op de achtergrond laat ik mijn tranen lopen.  Ik geef ze de ruimte waar ze om vragen. Tranen blijven lopen, pijn wordt aangeraakt & een besef dat ik he-le-maal in proces mag gaan. Dat wat er gevraagd wordt of ik het nu leuk vind of ni. Dat dat is wat er nu mag zijn. Helemaal met mij in de hoofdrol. Ik voel zoo veel dankbaarheid voor deze klanken! Een match met mijn verlangen. En dan nog ontvangen van Peter ook. Kort even contact gehad. Ik kon het ni meer laten, een noodkreet. Een schriftelijk contact. Efkes zijn stem gehoord gisteren. Het bracht het één & ander in mij teweeg. Veroordeling naar mezelf toe dat ik onvolwassen ben, dat ik geen afspraak kan houden.. enz. Werd er ni gelukkiger van. En dan zijn er die woorden die ik ontvang.. enkele die eruit springen die me rust geven. En bovenal zijn het deze klanken.. deze stroom, frequentie die mezelf in een ander daglicht plaatst. Ik voel de rust.. of is het eerder iets anders? Een soort berusting...