I ask & it is given

Vraag en het word je gegeven Instant ontvang je informatie over jouw vraag. Instant beweegt je lijf en geeft het jouw informatie door. De hints en signalen zijn meestal 'onzichtbaar' voor ons omdat we het nooit als zo (h)erkend hebben. Mijn zelfonderzoek heeft me nu tot hier gebracht en ik sta stil bij de kleinste gesture, gebaar en beweging dat ik/mijn lijf maakt. Alles is energie. Alles is verbonden en wat als alles wat ik ooit geloofd heb, iets anders blijkt te zijn? Wat als energie slechts energie is, oneindige mogelijkheden? Als we energie niet meer bestempelen als onbetrouwbaar, goed of fout, juist of verkeerd, goed- of kwaadaardig, geneeselijk of ongeneeselijk.. wat is er dan mogelijk? Hoe zou het zijn om dat te laten gaan?   Ben jij bereid daaraan voorbij te kiezen? Ben jij bereid om je gewaarwordingen te erkennen, te doorvoelen? Ben jij bereid om vragen te stellen om gewaar te worden van meer mogelijkheden? Ben jij bereid om jouw energetische aard te erkennen?   Wat z...

Dan ineens ben ik afwezig en.. ben ik wat doelloos én weet ik, dat in die ruimte duiken, de vraag is. Ik merk op dat ik de uitnodiging vermijd en afwezig rondloop en dingen eet die ik eigenlijk niet wil, chips dat me niet smaakt en een boterham die uren later nog op mijn maag ligt.. Een contact diende onverwacht aan en heeft meer impact op me dan ik in eerste instantie gewaarwerd. Dingen sijpelen door.. pijn word aangeraakt en ik, ik weet dat het een uitnodiging is om te reflecteren, willen aanvoelen, doorvoelen en bevragen.. Wat is hier juist aan? Waar heb ik om gevraagd..? Wat of wie word ik hier gewaar? In de verte merk ik op dat het een erkenning is van de potentie om energie gewaar te worden ZONDER het eigen te maken. Gisterennacht werd me duidelijk dat ik andermans energie lange tijd gewaarwerd waarvan ik dacht dat het de mijne was. Ik kon het niet duiden "Jama, hoe dan? Hoe past dat nu binnen het geheel?" Ik besef des te meer dat dit voorbij gaat aan wat ik als 'mo...

Vandaag was ik aan het wandelen en stelde ik mezelf allerlei vragen  De aanleiding nog altijd hetzelfde: mijn relatie & mijn relatie tot mezelf. Ik had kort voordien we totale ontreddering ervaren. Immens verdriet & enorme drang naar Peter. 'k Was er ni gelukkig mee. Knallende koppijn & gevoelens van gemis & vertwijfeling. Er passeert vanalles & tegelijk is er nog altijd diene kado:  mijn eigen seksualiteit bekijken, onderzoeken, wat is waar & wat niet? Ben ik in staat om een polyamoureuze relatie te hebben? Ben ik in staat om zelf meerdere relaties/verbindingen aan te gaan? Kan ik dat toelaten? Ben ik veilig? Heb ik daar een verlangen naar? Hoe kan ik me verbinden met mannen zonder mezelf onzichtbaar te maken zodra het onveilig aanvoelt. En wat is dat eigenlijk? Wat maakt dat ik me onveilig voel? Of zitten er zulke zware oordelen op mijzelf & intimiteit dat dees allemaal al bij voorbaat onveilig is? Vragen, zoveel vragen & gevoelens ook!...

De laatste week ben ik thuis bij mijn moeder. Ik geniet van mijn tijd hier, de quality time en vooral ook van de tijd in den hof. Ik zit zo graag bezig in de hof. Wieden, snoeien, harken, opruimen proper zetten. Vooral met zo'n mooi weer! Enfin.. De ganzen (4) lopen vrij rond en de kippen ook. Zo kwetteren de ganzen erop los vooral als de ene van hare nest komt. Mooi om ze gade te slaan. Enfin.. komt een vrouwtje zo op het pad achteraan den hof, waar ik sta te harken ofzo. Ze kwettert en ik vraag zo uit gewoonte wat er is: "Ja vertel het is, wat is er?" En ze kwettert rustig mij aankijkend. Precies een heel verhaal. En ineens voel ik dat ze water wilt. En ik twijfel over mezelf. Ik laat het erbij als ze het hok weer ingaat. Later op de dag, staan ze aan de vijver aan de veranda vlak aan het huis. Ze drinken en plots zwemt één van ze in het water. Ze plonst om zich te wassen. Het is pas toen dat ik dacht: "Oei, ik had het juist ...