Posts

Studio PUUR Beleven - JustBeing Me

Geruime tijd is de energie van vernieuwing aanwezig, een andere levensstijl.  Anders. Ik ben in beweging en stem me telkens af op het leven dat ik kies. Ergens dit jaar had ik enkele knipsels bij elkaar gelegd in een collage. Het bleef liggen omdat ik het mooi vond en tegelijkertijd omdat iets mijn aandacht trok: de kleuren, het woord: Studio. En er was verzet.. ik wilde de nieuwe energie niet toelaten. Het was anders. Anders dan gedacht, verwacht.. Buiten mijn comfort. Buiten de zone dat ik jaren eigen heb gemaakt. Net iets anders, iets meer luxueuzer.  Elegant. Elegant vraag om een andere stijl, energie, andere aanwezigheid. Zo anders dan ik tot hiertoe had gekozen. Verzet. Een totaal andere naam voor mijn onderneming zou niet weergeven waar ik voor sta, wat ik uitdraag in de wereld. Hoe zouden de mensen weten wie ik ben, welke impact ik op de wereld wil hebben? En toch.. was daar de link, de verbintenis, het weten dat het zo zou zijn. Afgelopen weken, 2 maanden ben ik meer en meer i

DE KRACHT VAN OORDEEL

Image
Klik op de foto om te vergroten. Deze week zei ik tegen mezelf dat ik eigenlijk wel geldzekerheid wilde, meteen verbeterde ik me om daarna mezelf toe te staan dat eigenlijk wel te willen. De ontspanning van mijn lijf daarop was immens! Ik wist werkelijk niet hoeveel energie ik gebruikte om het oordeel 'dat niet te mogen' in stand te houden. Hèhè.. Later deze week kwam daar werkzekerheid bij. Et voila daar is (ik glimlach) de toelating om niks alleen te hoeven doen. Ik hoef me niet meer te verzetten tegen en te reageren op dit oordeel om het in stand te houden. Ik mag willen om alles niet zelf te voorzien.  Ik ben er klaar mee. Ik wil iets anders. Ik wil graag ergens naartoe gaan waar ik thuis kan zijn, waar al mijn ervaringen en kwaliteiten tot hun recht komen. Waar ruimte is voor (zelf)reflectie, groei en verbinding tussen collega's en anderen. Laat maar komen de vacatures.. ik solliciteer en ben benieuwd naar iedereen die eigenlijk naar mij op zoek is en het nog niet weet
Image
  Wie ben ik als ik alle tekortkomingen en denken dat dat bestaat, loslaat? Hoe meer ik me bewust op die plaats zet waar alles oké is, ieders realiteit, hoe meer ik opmerk hoe vaak er gekeken wordt naar dat wat er niet is. Ik was uitgenodigd als buur in de Steinerschool om naar het koor te luisteren. De meester (directeur?) sprak de buurtbewoners toe dat het geen genre is van 'perfect zijn'. Dat het niet gaat om 'goed' te zingen. Dat we mochten ervaren hoe de kinderen van het 4e, 5e en 6e leerjaar elke week samenkomen om te zingen. Dat het eigen is om met goesting te zingen ieders naar zijn/haar kunnen. Samenzijn en samen zingen afgestemd op elkaar. Ik was bewust van gedachten van afkeuring dat er kinderen waren die kozen om te spelen en te fluisteren. Dat er waren die niet opletten. Een spiegel voor mezelf en mijn eigen speelsheid dat ik heb opgegeven om braaf te zijn, gehoorzaam én vooral niet te dromen in mijnen tijd. Wat is er nog meer mogelijk als ik de kinderen op

FACILITATE WHAT WILL BE..

Image
  Deze week schreef ik op Facebook dat ik mezelf geregeld afvraag hoe ik, als zijnde mij, het best kan bijdragen in de wereld met een betaalde job? Zo afwisselend, begeesterd, creatief, handig, verbindend, oog voor styling en detail, de natuur én vooral gericht op meer bewustzijn. Bewustzijn van ons eigen, intuïtief weten. Om dan Gary Douglas (grondlegger Access Conscioussness) te horen zeggen dat we 'what will be' kunnen faciliteren. Dus ja, wat als ik me blijf afstemmen op de energie dat door me heen wilt stromen.. zijnde de facilitator zonder op voorhand te weten met wie, welke vorm en waar dat zal zijn? Wat zou dat creëren voor mij én de wereld?   Om van mijn GTB begeleidster te horen dat er een vacature is bij Bethanië - Emmaüs dat zo goed als op mijn lijf geschreven is! Als eerst erkende ik de verbinding met mijn vraag niet tot het moment dat ik doorhad dat dit de eerste, beste versie is als antwoord op mijn vraag. Dat ik mag erkennen dat er wel degelijk een job is voor

Over ervaren en naar binnen gaan..

Ik ben al een tijd stil, ik merk een beweging op naar mezelf toe en naar binnen toe. Niet dat ik stilsta want er gebeurt veel, veel inzichten, beelden, lichaamssensaties, contractie en verruiming. Het wisselt en heel dikwijls vind ik mezelf in bed of in situatues waarbij intens oordeel of energieën me overweldigden. Om dan stil te staan en toe te laten én ook wel van me weg te willen duwen, als eerste reactie zeg maar. De natuur lonkt me, de kleuren en geuren.. en ik wil graag de foto's delen en dan stuit ik op volle harde schijven waar ik nog niet de prioriteit van maak om daarmee aan de slag te gaan. Zoals ook briefkes en papiertjes waar ik her en der iets op schrijf en zoveel chaos geven dat ik mezelf afsluit om er eens met de bezem doorheen te gaan. Zo dus dwarrelt er vanalles door me heen en om me heen. Blogposts ontstaan en geraken niet af, staan half geschreven.. Ook al heb ik soms de ervaring dat alles trager gaat of toch tragen wilt gaan, is er ook  energie dat snel verand

Over hechten en onthechten..

Zo net aan de telefoon met mijn geliefde van wie ik afscheid nam. Bijzonder dat ik dit hier kan schrijven zonder zelfoordeel. Wat een heerlijkheid! Voorbij aan mogelijks oordeel van mijn publiek. Ha én toch de waarheid. We zijn verknocht aan elkaar, kan ik dat zo stellen? Bijna 18 jaar in elkaars leven en al heel wat waters doorzwommen én nu elks een eigen vaargeul. Dus ja.. hoe neem je afstand van zo iemand die je door en door kent? Meer nog, hoe neem ik afscheid van mijn overlevingsmechanisme om de teugels altijd in de hand te houden, om te bepalen wat er gebeurd en hoe als ik ergens uitstap? Ik begin dat meer en meer te erkennen die automatische piloot. Mijn bescherming tegen een pijn Het kwam voorbij in het gesprek, ik merkte ongemak op in mijn lijf, dat kwestbare. En ik was me gewaar van wat het is. Informatie dat een heel ander licht op liet schijnen op die teugels. Dus zie je, ik ben blij met deze informatie. Deze helderheid over mij en mijn keuzes en wat het creëert. Ook al spr

Het één of het ander..

Vanmorgend werd ik wakker met een rust... En besefte hoe anders het was, zo anders al alle weken hiervoor. Het was de 'eerste' ochtend in tijden. Zo bijzonder. Zo dankbaar. Om dan na enige tijd af te dwalen naar een gebeurtenis en mezelf in de pijn te voelen glijden, de intensiteit en de oncomfort. Een weten hoe divers sferen kunnen beleefd worden. Gisteren in overvloed aanwezig, verrukkelijke expansie met mezelf. Momentum naar meer en meer delicious extase. Zijn. Aanwezig. Sprankelend en toch bijzonder koesterend zacht.. Hoe ik de foto tegenkwam en zo kon kijken en blijven kijken, verdrinken in de immense aanwezigheid van ruimte. Hoe diezelfde foto mij vandaag kon aanraken, een pijnlijke, ruwe wond. Ik die hierin de hoofdrol speel De regie in handen heb om te bepalen welke sfeersensatie ik wens te beleven in elke gekozen moment. Hoe ik de bron ben van elk gekozen moment. Mezelf kan leiden naar dat immense veld van aanwezigheid, drijven, op wolkjes lopen, gloeien..  of donkert

EEN ZACHTE BLIK..

Zonet zag ik de meest zachte blik van enkele jaren terug, een blik dat ik met mijn camera maakte. Mijn geliefde in beeld. Tussen foto's op zoek naar een foto die de energie van vandaag uitstraalt.. zag ik hem. Zijn gezicht kijkend ergens naar, levensgroot op mijn scherm. En ik genoot ervan. Ik keek en bleef kijken. Zijn ogen, met de meeste zachte blik dat hij kan hebben. Een momentopname van jaren terug. Dankbaar zitten kijken. Wat een aantrekkelijke man. Bijzonder. Iedereen die hem nu ontmoet mag dankbaar zijn om zijn energie.