Wanneer tijd mijn lichaam raakt

Erkenning van mijn grenzen opent de poort naar echte aanwezigheid

Afgelopen 3 maanden werkte ik als winkelmedewerker bij ALDI, het was een keuze vanuit zelfbehoud, één van het dringende soort. Ik kwam op een keer, na de verkenning van mogelijke werkplaatsen, voorbij Aldi en werd als het ware ‘binnengeroepen’ van het één kwam het ander en een maand later startte ik op. De opleiding overweldigde me, ik kwam mezelf tegen zoals nooit tevoren. Zo ook in het filiaal zelf voelde ik me uitgedaagd en kwam ik als reflex in mijn overlevingsstrategieën terecht. Het was een intense tijd waarin ik mijn zorgvuldig opgebouwd zelfbewustzijn vermogen in één klap ‘verloor’.

Ik zocht naar mijn bekende tools

Ging te rade bij diverse informatiebronnen om uiteindelijk bij de dokter te belanden voor een licht temperend middel voor paniekmomenten, drie dagen later kreeg ik mijn ontslag. Een, voor mij, onvoorziene klap, ik was verbijsterd. Tegelijk ging het niet goed met mij, ik was vaak gespannen ook tijdens dagen dat ik niet werkte. Angst, zeer rond het hart en maag, twijfelen, controle zoeken.. in de hoop om rust te vinden waar ik dat ‘kwijt’ was.

De erkenning kwam uiteindelijk dat ik ‘overkop’ gegaan was én dat rust noodzakelijk was. 

Nu, een maand later merk ik op dat er iets meer rust is, licht getemperd dus. Hmm.. diepe zucht..  Al heb ik nog momenten dat ik ‘ineens’ onzeker ben, twijfelend, nood aan afleiding. Het vergt de nodige aandacht om mezelf terug in het moment ‘aanwezig’ te brengen, om aandacht te geven aan dat wat ik gewaar word. In tegenstelling tot normaal, lijkt het me vaak niet te lukken.

Wat het werk bij ALDI me ‘right in te face’ deed inzien, was dat ik inderdaad hooggevoelig reageer op (onverwachte) wisselingen én meer bepaald op 'tijd'. Werk, handelingen verrichten ‘binnen een bepaalde tijd’. Hmm weer een diepe zucht..

Het begrip ‘tijd’ is me heel bekend

Ik werd gehaald als baby wegens ‘overtijd’ én bleek te vroeg geboren te zijn.
Ik merk reflexreacties op als ik ‘ineens’ iets moet doen, als iemand naar me staat te kijken of controleert dat ik binnen de 'juiste' tijd ben.

Signalen 

Ik merk ‘onveiligheid’ op, dat ik op scherp sta wat betreft mijn terrein: op straat, op de stoep, naast de deur of tuin.. Mensen en dieren die ongevraagd mijn terrein besmeuren en/of er gebruik van maken.. raken mijn waakzaamheid aan. Geluiden en geuren, weer een diepe zucht.., raken iets in me aan.
Ik merk op dat mijn lichaam altijd ‘schrikt’ (ongeacht iemand me vooraf waarschuwt) soms in die mate dat mijn hart zeer doet.

Van overweldiging naar zachte erkenning:
mijn lichaam schreeuwt wat mijn ziel al weet — rust is de eerste stap voorbij de oude reflexen.

-
i.s.m. Lumina AI