I ask & it is given

Het is een tijd geleden dat ik hier mezelf beschreef over ervaringen die het leven me brengt. Vragen die me bezighouden en de vorm waarin ik mezelf tegenkom en anderen leer kennen. Welnu, afgelopen maanden brachten me dichter bij me Zelf.  Het besef dat ikZelf voldoende ben Dat ik, mijn aanwezige aanwezigheid, verandering creëert bij anderen zonder iets te hoeven doen, iets te willen veranderen. Louter mezelf durven zijn én tonen, weeft inspiratie. (wilde 'geeft' schrijven) Me, myself and I. (en ik glimlach). Laten wat me belemmerde mezelf te zijn, puur. Ik overzag eerdere ervaringen en her-innerde, ont-dekte de doorstroming van het leven zelf dat doorheen mij stroomt én proeft en verkent via mij. Dus kon ik zien en laten wat anderen ervaren en herinneren dat ook dit vormen en ervaringen zijn van de seesntie van het leven dat door ehn stroomt en proeft en ervaart. Ik hoef er niks van te vinden en hoef anderen niet mijn levensperspectief te laten zien om te veranderen.  Glimlac...

© Tania Maria Vanhoof 2013 Tussen zichtbaar en onzichtbaar herinner ik me een leven dat al lang in mij leeft. In deze woorden reis ik naar binnen, licht ik het stof op en kies ik opnieuw om aanwezig te zijn in alles wat ik ben —  verleden, heden en toekomst verhalen en verhaallijnen die elkaar kruisen paden om te gaan, begaan betreden paden.. alvorens alles op te geven dien ik naar binnen te gaan gade te slaan aan te lichten en op te lichten zoals een tapijt om het stof dat zich erronder vergaard heeft aan te kijken en vrij te laten (komt in me op) schoenen die klaar staan om de wereld in te trekken verhalen, verhaallijnen om te kruisen eigen ervaringen, rauw en puur ergens daar ergens opent zich een portaal staat er ‘iemand’ te wachten, exited en vol blijdschap de herinnering van het goede, volle leven ik zie ze al springen, met blonde vlechtjes een sproet op haar gezicht big smile.. en daarin daartussen daar doorheen verweven bevind ik mij als mens aanwezig als figuur onderzoeke...

Erkenning van mijn grenzen opent de poort naar echte aanwezigheid Afgelopen 3 maanden werkte ik als winkelmedewerker bij ALDI, het was een keuze vanuit zelfbehoud, één van het dringende soort. Ik kwam op een keer, na de verkenning van mogelijke werkplaatsen, voorbij Aldi en werd als het ware ‘binnengeroepen’ van het één kwam het ander en een maand later startte ik op. De opleiding overweldigde me, ik kwam mezelf tegen zoals nooit tevoren. Zo ook in het filiaal zelf voelde ik me uitgedaagd en kwam ik als reflex in mijn overlevingsstrategieën terecht. Het was een intense tijd waarin ik mijn zorgvuldig opgebouwd zelfbewustzijn vermogen in één klap ‘verloor’. Ik zocht naar mijn bekende tools Ging te rade bij diverse informatiebronnen om uiteindelijk bij de dokter te belanden voor een licht temperend middel voor paniekmomenten, drie dagen later kreeg ik mijn ontslag. Een, voor mij, onvoorziene klap, ik was verbijsterd. Tegelijk ging het niet goed met mij, ik was vaak gespannen ook tijdens...

Tussen aanwezig en afwezig ontdek ik dat elke verstoring een spiegel is, en dat echte verandering begint wanneer ik kies om bewust mijn eigen weg te gaan. Spiegelingen, Mijn gsm is vaak snel ‘leeg’ nadat ik het heb opgeladen. De batterij is ook snel opgeladen om daarna snel weer ‘op’ te zijn. Mijn laptop geeft aan dat er volledig wifi bereik is én ik kan niet op het internet, dit op verschillende locaties. Ja, ik maak me er druk om en ga mee in het verhaal dat er een probleem is, dat het net ongepast is, dat ik net snel iets wil versturen etc. En toch, is daar het zelfbesef dat apparaten me ook iets spiegelen, daar heb ik al ervaring mee. Vanaf het moment dat ik het erken, verandert de zaak. Mijn staat van zijn, is ook anders. Ik kan me ineens ‘zenuwachtig’ ervaren, twijfelend wisselend, van het ene moment op het andere. In principe, ben ik ineens afwezig. Ik weet dat ik veel oppik en dat ik me daar in laat meeleiden en mijn gedrag laat door veranderen. Ik ga mee in de inentsiteit erva...

© Tania Maria Vanhoof - Orakel Collage 2024 - Eenheid Ik speel en experimenteer met de creatie als 'menszijn' als met de creator als 'goddelijk bewustzijn'. Op de eerste rij in het Quantum Collectief van Mariëlle Duijndam word ik me gewaar, zie ik en hoor ik hoe anders het leven is/kan zijn mits bewust afstand te nemen van het oude bewustzijn. Waar afgescheidenheid numero 1 is en waaraan alles wordt opgehangen en afgemeten.Terwijl het in wezen zo simpel is om daaraan voorbij te kiezen, durf ik het niet los te laten.  WETEN IS EEN DING, BELICHAMEN EEN ANDER Dankzij Mariëlle's weg en bewandelingen van dat nieuwe bewustzijnsveld, proef ik iets anders. Haar experimenten en keuzes om bij zichzelf te blijven, om niemand iets te hoeven voorzien tenzijn vanuit inspiratie is een heerlijke voedingsbron. Mijn huidige samenwerking (werk) laat me haarfijn zien waar ik nog vasthoud aan het oude bewustzijn, de illusie van reactie en gevolg alsof de buitenwereld mij iets 'aando...

Nog eens ervaar ik een shift in mijn gewaarzijn, hoor ik zaken die ik eerder niet hoorde of kon horen omdat het buitenb mijn bereik lag. Ik blijf het inspirerend vinden en vervullend hoe het dieper afdalen in mijn bewust-zijn me meer van het Leven - met een hoofdletter - brengt. Hoe meer ik belichaamd kan gewaarworden wat verschillende vibraties/frequenties teweegbrengen als ik bereid ben om ze te kiezen. De afgelopen maanden ging ik diep, kwam ik mezelf en oude aspecten (overlevingstrategieën) behoorlijk tegen. Mijn lichaam ondersteunde me waar mogelijk. En met de omwenteling van 2025 naar 2026 ontmoette ik een kracht in mezelf waarin ik "bereid ben" om daadwerkelijk te kiezen voor wat beter voelt ondanks mogelijks rode auto's die mijn breinen aanraken. Het vergt opnieuw bewust zijn en durven communiceren voorbij aan angst, schuld en schaamte.  Om dan uiteindelijk de ware toedracht van het leven te mogen ontmoeten.. En jij? Waar bevind jij je op jouw pad naar meer begrip...

© Tania Maria Vanhoof 2007 Gisteren had ik de meest, zachte werkervaring tot nu toe, de dag ervoor maakte ik de keuze om alles te voelen wat er te voelen was en gaf er woorden aan die spontaan in me opkwamen..  Wat als het niet ... zou zijn? Laag na laag veranderde de lading en merkte een zachte zachtheid in me op, een ruimte dat beschikbaar werd. De vraag transformeerde zichzelf van nature in mogelijkheden. Wat als het ... is? Verbazingwekkend hoe 'anders' de energie aanvoelde, het bracht meer bewustzijn in de identificatie van energie.Wat aanvoelde als beklemmend werd van nature een uitnodiging tot ontvangen. Doorheen de dag speelde ik met deze mogelijkheid, van daaruit stemde ik me af op een andere uitkomst op mijn werk. Mogelijkheden boden zich spontaan aan om meer rust en overzicht te creëren. Wat als het niet belangrijk is? Hoe wordt het nog leuker dan dit? Gisteren bij aankomst op werk gaf ik mezelf ruimte om vooraf te kijken hoe alles erbij lag en stond, wat me informa...

© 2007 Tania Maria Vanhoof Bewustzijn 2.0 geeft me exact wat ik aan frequenties uitzend. Bewustzijn 1.0 vindt er vanalles van en gaat ermee in afstemming of in reactie. Wat opnieuw voor aanpassingen zorgt in mijn buitenwereld. Het thema wat me nu duidelijk is, is er één dat ik al lang met me meedraag om het zo te benoemen. Ik ga ermee in afstemming én trek alles aan wat dat bevestigt of ga ermee in reactie en zie ook dat in mijn buitenwereld. Ik dim en neig mezelf terug te trekken. Ik maak me zorgen en belast mezelf ermee. Ik vind de omgeving (weerspiegeling) te overweldigend... Wat zend ik uit? Wat ontvang ik, krijg ik terug? Ga ik in reactie? Welke inprenting leef ik nog, dat als ik dat niet meer zou leven, een hele andere uitkomst zou bieden? Wat is er nu voor mij mogelijk dat ik nooit eerder voor mogelijk hield? Ben ik bereid om de meester -  de creator te zijn in mijn eigen veld? Wat als ik er werkelijk toe doe? Wat als ik nooit of te nimmer traag ben? Wat als mijn tempo uitzo...

die ruimte die me terugtrekt en tegenhoudt, me afleidt van dat wat ik eigenlijk best wel leuk, aangenaam en mooi vind. En dus ontmoet ik de volle fanfare die door mijn gang dendert met volle overtuiging dat ze aan het juiste adres zijn. Als het aan mij ligt, zeg ik van niet. Laat die toeters en bellen maar buiten aan mijn huis  - aka brein - voorbij gaan. Al die herrie, brengt me uit mijn ionnerlijke staat vanz ijn. Chaos, mensen die door elkaar praten, collega's die me zeggen wat te doen en ik.. Ik sluit me af door alles overweldigend te vinden. Ik onthoud niet meer wat er gezegd wordt. Ik vind vanalles van mijn omgeving wat zich DIRECT zich vertaalt in een opbouwend momentum dat EXACT de energie laat zien die ik kies. Ook al lijkt het me allemaal te 'overkomen', 'lijk' ik te verdrinken in een zwarte zee van inkt en oordeel van niet goed genoeg te zijn. NIET snel genoeg. Een thema uit mijn leven aka Bewustzijn 1.0 Als kind al te traag, kon niet mee, leren was moeil...

© Tania Maria Vanhoof 2007 Aangeraakt, ik ben serieus aangeraakt en the main energy about it is 'mother energy'. Being or feeling safe as a child. Gisterenmiddag trof me iets waardoor ik enorm werd aangeraakt, sindsdien ben ik van de leg. Ik hoor mezelf thuis roepen, felle dingen zeggen en in de toekomst kijken "als dit dan..  en zéker niet dat!" Aan éne kant wil ik meteen de felheid eraf halen, aan de andere kant erken ik dat het er mag zijn. Als alles wat is aangeraakt in mij een stem heeft gekregen, kan ik iets anders creëren voor mezelf. Compassie.  Het gaat over: verraad / alleen gelaten zijn / schijnveiligheid /dingen die niet zijn zoals ze lijken. Ook al is mij niks aangedaan, toch ben ik enorm aangeraakt in een stuk waarvan ik het einde nog niet in zicht heb. Ik ben uitgeput, ik ben moe en moe zijn, komt nu in me op, kan ook een redmiddel zijn om het buiten mij te houden. Ik merkte op dat het moeilijk is om heel kwaad te zijn op iemand zonder me te verontsch...

  ©Tania Maria Vanhoof 2015   belichamen van een leven in flow.. Gisteren had ik een super sessie met Mariëlle Duijndam en ik maakte voor het eerst contact met een heel andere werkelijkheid van mezelf dat zooooo'n goei gevoel gaf! In het begin voelde het ook best spannend aan, een stretch, zeg maar én tegelijk wist ik dat het een mogelijkheid was! In vergelijking met een aantal jaar terug zou dat beslist een heel andere gewaarwording zijn geweest en zou ik mijn gebrek aan vertrouwen (in mijn eigenwaarde) voorrang geven.   Nu niet dus en hoe meer ik mezelf opende - als vanzelf - voor deze mogelijkheid, hoe krachtiger het verankerde! Hoe harder ik mezelf hoorde zeggen: "JAAA! Dat wil ik. Dat kies ik. Dat kan ik zijn." En later, nadat we hadden afgesloten voelde ik heel duidelijk aan dat ik voor niks minder nog zou kiezen!   Wat een kracht! Wat een potentie! Wat een heerlijke gewaarwording van die werkelijkheid dat he-le-maal mogelijk is.   En hoe héérlijk om nu a...

ik ben ontheemd, ont-trokken, betrokken, verslaan, beschimpt, verdreven, geraakt van ver.. verleden.. leed, teruggetrokken en tegelijk zooo boos verzettelijk, hatelijk, ontevreden, diep aangeraakt.. etc ©Tania Maria Vanhoof 2024 voorbij de muren.. afgelopenvrijdag avond zag ik een theatervoorstelling - monoloog - over kansarmoede . Nu is dat een woord waarvan ik nooit eerder de betekenis en inhoud kon bevatten. Echter na dat theaterstuk - gebaseerd op een waar leven - is dat woord minder abstract geworden. Aangeraakt tot in het diepste van mijn cellen en een ver leden, lijden doet me beseffen wat de inhoud is van KANSarmoede. Eidenlijk, voor het eerst in mijn leven kon ik voorbij de muren kijken, zien en oprecht ervaren in welke wateren mensen zich bevinden en als het ware verdrinken in een familiesysteem waarvan ze de inprentingen nog van dragen, getatoeëerd op hun huid zodat ze het niet van zich af lijken te schudden.  Onterecht in situaties verwateren (komt in me op) als ki...

Ik zit aan tafel en verwonder me , de zon valt net binnen door het raam wat het licht ineens verlicht en warmer maakt! Hmm.. mijn lijf zucht vanzelf en de zon schijnt haar stralen nog stralender bij me binnen en op mijn gezicht! Hmm, ik fleur he-le-maal op!!  HMMmmm mijn schouders trekken zich vanzelf op, het voelt als een knuffel aan mijn hals, de klank van een diepe "hmm" klinkt en mijn voeten ttrappelen als vanzelf.. breeede glimlach als ik dit bewust typ. Diepe zucht "haaaa..".  Heerlijk toch? Als vanzelf reageert mijn lijf en verandert mijn energie! Hoppa, kedengg, ketchingg. Mijn lijf rekt zich uit met een bolle rug, mijn armen strekken zich, mijn handen ineen.. ik zucht.. Ik ont-span. haha  En zo gemakkelijk dus, allemaal haast on-bewust als ik er niet stil bij sta.  Ik las op de openbare community van Willemijn Trip een vraag over een geboorteverhaal wat me zo veel inzicht verschafte over het leven van een vriendin. Zij deelde enkele weken geleden mee waar ...

de zon is op, hemelsbrede blauwe lucht, voor me staat een bord met 2 sneden brood met verse boter en choco! klanken klinken... en ik, ik geniet! ik daal meer en meer in. sinds de laatste energietransmissie sessie verschuiven dingen haast onzichtbaar. ineens is iets anders, ineens wil ik me louter richten op wat er is in plaats van hoe het komt dat het zo is, in plaats van me op het verleden te richten, op gesprekken, op wat beter had gekund van mij of anderen. om dan op te merken wat het me brengt als ik in gezelschap ben van anderen die er nog voor kiezen. dan haak ik er op in en besef ik (nadien) dat ik iets anders wilde kiezen. dat is groei. weten dat het anders kan en zo nu en dan het oude bekende pad opgaan. © Tania Maria Vanhoof 2005 ultieme expressie van mijn leven in flow meer en meer landen dus, indalen en werkelijk beseffen dat het leven in flow er al is. dat heb ik al gecreëerd voor mezelf en mag ik nog meer gewaarworden. terugkijkend op afgelopen tijd besef ik dat ik volop ...

Ik zit op mijn terras als ik dit schrijf, mijn blik valt op de dikke (inmiddels) strengen bramen die uit de haag komen. Het zijn er véél, teveel naar mijn goesting! En ja, ik vind er wat van. Al enkele jaren, zogoed ik deze plek bewoon, vecht ik tegen de bramen uit de hof van mijn buurman. Ik knipte ze altijd af en maakte de haag zo goed al kon vrij van de bramen, echter voor een keer liet ik ze groeien. Voor mij staan die enorme, lange en ook wel prille stengels bramen voor 'onrecht' (komt in me op). vechten tegen onrecht  Het gevecht van jaren, mijn frustratie en mijn weerstand - tegen het gedrag van mijn buurman - levert uiteindelijk niets op van wat ik verlang. Ik verlang naar een, zo nu en dan, geschoren haar die er netjes, organisch bij ligt en straalt van gezondheid, rust uitstraalt, een tevredenheid. Wat ik al 6 jaar ervaar is iets anders.. en des te meer ik er kritiek op heb, des te meer de haag op plaatsen sterft. Hoe meer oordeel ik erover heb/er aan geef, hoe meer ...

© Tania Maria Vanhoof 2013   Ik bevind me in een nieuwe omgeving, vorige donderdag had ik een speciale transmissie sessie (vergeet de naam) dat gericht was op het 'veld van synchroniciteit'. Bronenergie, mijn hoogste waarheid. Het was op eigen aanvraag omdat ik de wereld, zoals ze echt is, wil ontmoeten. Ik weet dat er meer is omdat ik er flarden van oppik zoals ik beschreef in mijn vorige blogpost . Ik vertoef me in een ander stuk, in één of ander leegte en kom ik in aanraking met persoonlijke (on)bewuste stukken die me aanraken en waar ik me doorheen mag bewegen. Ont-dekken wat er te ontdekken valt. In dat nieuwe stuk kwam ik vandaag (werkdag) mezelf serieus tegen en raakte verdriet aan wat te maken heeft met 'stabilliteit' en standvastigheid. Ik wil niet meer genegeerd worden. 'overruled' vuurtoren op een stevige basis In mijn vertwijfeling, kwetsbaarheid zag ik een vuurtoren voor me en voelde de stevige basis waarop hij 'staat'. Er staan. Gaan staan....

Er zijn zoveel nieuwe stukjes die me getoond worden omdat ik werkelijk ook met zoveel bezig ben, én nee, dit klopt niet. Dit zijn niet de woorden.. wat dan wel? Mijn lijf zucht diep, god dat kan toch deugd doen sè. :c) Ik ben op weg naar meer 'mezelf zijn' en dat is op zich een interessante rit! Eén van zacht landen, zacht aanvoelen dat wat ik samen met mijn moeder heb ervaren (in de buik) bij haar te laten als een zacht loslaten.. in alle eerbied (komt in me op). ©Tania Maria Vanhoof Sinds ik mezelf op een weekendje Drenthe trakteerde, wat op zich veel voeten in de aarde nodig had, ben ik in een heel andere energie terechtgekomen. Het is 22 jaar geleden dat ik mezelf oprecht een reisje 'kado' deed omdat ik het geld had, ook al voelde ik daarbij veel spanning. De reis héén en terug en het verblijf daar bracht me bij innerlijke parels en een gevoel van 'relaxen'. Ik had spontaan een fiets ter beschikking gekregen van de dame bij wie ik de maandag een themadag zou...

Dat het kwartjes regent, dat mijne frank meermaals valt,dat is zéker! En ik ben vervuld van dankbaarheid voor alle "Aha's" die me toevallen als vallende sterren in de hemel. Ineens worden dingen helder, ineens kan ik doorheen een waas zien, ineens ben ik bereid om mijn automatische breinreacties te laten vallen. Ineens en eigenlijk meer geleidelijk aan merk ik op dat ik een oprechte JA hebt om alles wat niet van mij is, te laten gaan.. Om alles wat mijn moeder in haar leven heeft ervaren bij haar te laten, die bereidwilligheid heb ik. En ik voel me ineens met beide voeten in een padock staan, op mij plek. Ver van een heel familiesysteem vandaan die vanalles van me vond en wilde.. En ik (als representant destijds) wist dat ik daar wilde staan, mijn plek en ik bleef staan zonder enige vorm van verzet. Zonder weerstand te hoeven bieden, zonder me te hoeven verzetten tegen, vechten tegen.. Nope. Ik voelde me daar staan. Punt. En ook al kwam er een fysieke beweging van buitena...

Vanmorgen heb ik de tijd genomen om een bos bramen op te ruimen. Met een paar goeie handschoenen en een snoeischaar en een grote ton (waar ik altijd mijn bramen insteek) was ik paraat. Het ging al een tijd door me heen om die zorgvuldig opgebouwde bos, volledig weg te snoeien. Ik had vorige week al enkele takken doorgeknipt en was er nu helemaal klaar voor om een doorgang te maken.    © Tania Maria Vanhoof harde landing eigenlijk is dit verbonden met het onverwachte snoeiwerk van mijn buurman die zijn bamboe erg kort terugsnoeide waardoor ineens veel licht binnenkwam, veel meer overzicht en ruimte op een plek dat ik koesterde. Pijn in het hart om met een harde landing terecht te komen op een plek waar de oorspronkelijke basis van weg is. Vergelijkend met mijn eigen geboorte, in de buik van mijn moeder, soortgelijk donker, vermoedelijk veilig om dan ineens met een harde landing, gedwongen, in het licht te komen. Naakt en kwetsbaar. als slaaf verkocht De plek waar ik aan de slag...

©Tania Maria Vanhoof Rechtsboven zie je een tekening van me gemaakt op 14 juli 2024 toen ik vanalles aan energieën gewaarwerd dewelke ik zoveel aandacht gaf dat ik me erdoor liet meeslepen: intriges, chaos, vernietiging. Het was intens, oncomfortabel én wat begon met mooie, synchrone, liefelijke lijnen eindigde in een gekrabbel van frustratie. Een zware energie kleefde eraan en ik bedacht me dat ik deze tekening beter eruit zou halen omdat alle voorgaande zulke andere energieën in zich dragen. Ik was bang dat deze energieën de andere tekeningen zouden 'besmeuren'. Tegelijk wist ik dat dat niet zou hoeven én dat ook deze tekening in de reeks hoorde, dit was wat ik gewaarwerd.  Je ziet nu, als het ware, de frustratie niet meer omdat het is opgevuld met diverse kleuren én andere vormen ontstaan door vlakjes (van kruisende lijnen) op te vullen. iets anders wordt zichtbaar wat er aldoor was en ik niet kon zien omdat ik enkel de zwaarte aandacht gaf. Door de energie van optimisme (zo...