I ask & it is given

Zoiets in den aard, dacht ik toen ik een e-mail las van het ocmw dat mijn afspraak morgen niet doorgaat. In eerste instantie koos ik automatisch voor de vervelende versie van de situatie. "Jama.. én hoezo? En wat dan?" etc. Tot ik nadien mezelf in de spiegel aankeek en mezelf de vraag stelde: "Wat als ik deze maand geen leefloon had, wie of wat zou ik dan zijn? Welke andere keuzes zouden dan beschikbaar zijn? Wat zou ik dan gewaarworden?" Ineens veranderde mijn probleem in mogelijkheden En mogelijkheden dienden zich al vanzelf aan.. Ik onderzoek of ik SmartZicht (smartphone wallpapers) kan maken met inzichten op maat . Plezant om af te stemmen op de ander, de foto te vinden die erbij hoort en de boodschap grafisch vorm te geven. Om te horen wat het voor de ander creëert. Ik onderzoek mijn andere mogelijkheden aan de hand van alle tools dat ik dagelijks gebruik en nodig anderen uit om 3 Zoom gesprekken (3 uur) bij te wonen. Samen stellen we vragen, wissen we gefix...

Create engagement rather then pushing energy to people, pushing them away. A ks yourself what you are aware of, then start to look at the energy of how much you decided how much w ork you have to do. How much doingness you have to do, rather then ask:  Okay, what am I aware of today? What am I aware of today that I wasn't aware of yesterday? What other capacities do I have that I yet not have acknowlegded?