I ask & it is given

In de Hemel eten ze rijstpap met gouden lepelkes. Hoe komen ze erop om zoiets te zeggen, vraag ik me af? Dat is een overblijfsel van de tijd dat rijstpap nog heel wat was, een zondags dessert. 'Amai zenne én dan nog met gouden lepels.' Ik eet van miijn avondeten en ondertussen ben ik afwezig. Ik zit hier en daar mijn mijn energie. Tot opeens ik het door heb, mijn ogen sluit en de metalen lepel aan mijn lippen voel. Mm.. dat heeft wel iets. Ik merk ineens de structuur op van de ingrediënten. ‘Ah, mocht ik niet weten wat erin zit, zou ik het dan proeven?’ vraag ik me af. ‘Hmm.. zachte textuur en de warmte van de lepel en het gerecht doet deugd. Mmm.. een stukje zachte appel mm.. en lekker sap met smaak.. Opeens is het gerecht een hele belevenis! Een heel andere gewaarwording met mijn volle aandacht erbij. Waaw, bijzonder! Ik neem met mijn ogen toe een volgende hap, schraap met mijn lepel over mijn bord en breng de lepel ter hoogte van mijn mond. De afstand herken ik. Opnieuw.. ...

Op 25 maart was mijn lief jarig en kreeg hij wel een heel bijzonder kado.  Zijn pa die voor de andere kant koos en rustig - zoals jij altijd had gewenst - deze zijde verliet. Ik sta aan de zijde van mijn lief, die nu afwisselend doorheen verdriet en dankbaarheid gaat. Ik zie hem de zaken regelen die gevraagd worden als iemand voor de andere kant kiest. Samen met zijn broer wie hij zelden sprak.  Het doet me meer stilstaan bij mijn eigen moeder en mijn familie. Hoe alles zo vanzelfsprekend is. De laatste maanden werd ik me daar al bewust van.  Zo van.. hoe ik bij mijn moeder langs ga en ze er gewoon is. Het huis er is om in thuis te zijn, het reilen en zeilen van den hof, de moestuin, de ganzen..  Haar zorgen om mij - ik die anders kies en in andere situaties leef dan ze ooit voor mij in gedachten had .