Op de troon van mijn eigen koningrijk
Voor een ander zorgen en mezelf wegeven, is best oncomfortabel en pittig. In korte tijd kom ik mezelf tegen in de keuzes dat ik maak om voor de ander te zorgen en de mogelijkheden en de verantwoordelijkheid (van de ander om voor zichzelf te zorgen) negeer. Terwijl ik in het moment heel duidelijk gewaarword wat ik wil en eraan voorbij ga. Recentelijk koos ik om in toelating te zijn van mij, om de relatie van mij met mij aan te gaan én ik voel kraakhelder aan waar ik mezelf opzij zet in favor voor de ander. Vorige week zat ik op de trein met een mega, pittig, intens, oncomfortabele gevoel in mijn plexus. Ik was me sterk bewust dat ik mezelf opzij had gezet/aangepast omdat de ander iets voor had dat onvoorzien was. Ik negeerde mijn gewaarzijn om tegemoet te komen aan de wens van de ander. De intensiteit om mogelijks afgewezen te worden, woog zwaarder door. De gewaarwording in de trein was echter zo intens dat ik dit niet meer wil beleven. Ik wil het anders. Wat zou het vergen ...