Tussen Zichtbaar en Onzichtbaar: Thuiskomst in Licht.

© Tania Maria Vanhoof 2013

Tussen zichtbaar en onzichtbaar herinner ik me een leven dat al lang in mij leeft. In deze woorden reis ik naar binnen, licht ik het stof op en kies ik opnieuw om aanwezig te zijn in alles wat ik ben — 

verleden, heden en toekomst
verhalen en verhaallijnen die elkaar kruisen
paden om te gaan, begaan
betreden paden..

alvorens alles op te geven
dien ik naar binnen te gaan
gade te slaan
aan te lichten
en op te lichten

zoals een tapijt om het stof dat zich erronder vergaard heeft
aan te kijken en vrij te laten (komt in me op)

schoenen die klaar staan om de wereld in te trekken
verhalen, verhaallijnen om te kruisen
eigen ervaringen, rauw en puur

ergens daar ergens opent zich een portaal
staat er ‘iemand’ te wachten, exited
en vol blijdschap
de herinnering van het goede, volle leven

ik zie ze al springen,
met blonde vlechtjes
een sproet op haar gezicht
big smile..

en daarin
daartussen
daar doorheen
verweven
bevind ik mij
als mens aanwezig
als figuur onderzoekend

als mogelijkheid.

Volg ik mijn ritme?
Volg ik mijn aanwezigheid?
Ben ik alert of aanwezig?
Ben ik verheven of verlaagd?

Ben ik. Hier.
Om nooit meer weg te gaan,
nooit meer te vergeten
dat ‘alles’ er al is.
eeuwig en voorgoed.

Zal ik nu kiezen dan?
Kiezen om verenigd te worden met de blonde vlechtjes?
:c)))

JA! Zeg ja!

Hier bén ik.

Omarm me!

Wees me, ik ben hier bij jou
en ga nooit weg.



Onzichtbare en aanwezige
Als ik heel eerlijk luister, voel ik: er is alleen nog te herinneren wie ik altijd al was.

_Tania Maria Vanhoof
Dinsdag 17 maart 2026 
11:40

“Ik ben het portaal waar mijn kinderlijke sprankel en mijn mens-zijn samen thuiskomen.
Dansend in het Licht van het Leven.”