I ask & it is given

© Tania Maria Vanhoof 2013 Tussen zichtbaar en onzichtbaar herinner ik me een leven dat al lang in mij leeft. In deze woorden reis ik naar binnen, licht ik het stof op en kies ik opnieuw om aanwezig te zijn in alles wat ik ben —  verleden, heden en toekomst verhalen en verhaallijnen die elkaar kruisen paden om te gaan, begaan betreden paden.. alvorens alles op te geven dien ik naar binnen te gaan gade te slaan aan te lichten en op te lichten zoals een tapijt om het stof dat zich erronder vergaard heeft aan te kijken en vrij te laten (komt in me op) schoenen die klaar staan om de wereld in te trekken verhalen, verhaallijnen om te kruisen eigen ervaringen, rauw en puur ergens daar ergens opent zich een portaal staat er ‘iemand’ te wachten, exited en vol blijdschap de herinnering van het goede, volle leven ik zie ze al springen, met blonde vlechtjes een sproet op haar gezicht big smile.. en daarin daartussen daar doorheen verweven bevind ik mij als mens aanwezig als figuur onderzoeke...

Erkenning van mijn grenzen opent de poort naar echte aanwezigheid Afgelopen 3 maanden werkte ik als winkelmedewerker bij ALDI, het was een keuze vanuit zelfbehoud, één van het dringende soort. Ik kwam op een keer, na de verkenning van mogelijke werkplaatsen, voorbij Aldi en werd als het ware ‘binnengeroepen’ van het één kwam het ander en een maand later startte ik op. De opleiding overweldigde me, ik kwam mezelf tegen zoals nooit tevoren. Zo ook in het filiaal zelf voelde ik me uitgedaagd en kwam ik als reflex in mijn overlevingsstrategieën terecht. Het was een intense tijd waarin ik mijn zorgvuldig opgebouwd zelfbewustzijn vermogen in één klap ‘verloor’. Ik zocht naar mijn bekende tools Ging te rade bij diverse informatiebronnen om uiteindelijk bij de dokter te belanden voor een licht temperend middel voor paniekmomenten, drie dagen later kreeg ik mijn ontslag. Een, voor mij, onvoorziene klap, ik was verbijsterd. Tegelijk ging het niet goed met mij, ik was vaak gespannen ook tijdens...

Tussen aanwezig en afwezig ontdek ik dat elke verstoring een spiegel is, en dat echte verandering begint wanneer ik kies om bewust mijn eigen weg te gaan. Spiegelingen, Mijn gsm is vaak snel ‘leeg’ nadat ik het heb opgeladen. De batterij is ook snel opgeladen om daarna snel weer ‘op’ te zijn. Mijn laptop geeft aan dat er volledig wifi bereik is én ik kan niet op het internet, dit op verschillende locaties. Ja, ik maak me er druk om en ga mee in het verhaal dat er een probleem is, dat het net ongepast is, dat ik net snel iets wil versturen etc. En toch, is daar het zelfbesef dat apparaten me ook iets spiegelen, daar heb ik al ervaring mee. Vanaf het moment dat ik het erken, verandert de zaak. Mijn staat van zijn, is ook anders. Ik kan me ineens ‘zenuwachtig’ ervaren, twijfelend wisselend, van het ene moment op het andere. In principe, ben ik ineens afwezig. Ik weet dat ik veel oppik en dat ik me daar in laat meeleiden en mijn gedrag laat door veranderen. Ik ga mee in de inentsiteit erva...

Nog eens ervaar ik een shift in mijn gewaarzijn, hoor ik zaken die ik eerder niet hoorde of kon horen omdat het buitenb mijn bereik lag. Ik blijf het inspirerend vinden en vervullend hoe het dieper afdalen in mijn bewust-zijn me meer van het Leven - met een hoofdletter - brengt. Hoe meer ik belichaamd kan gewaarworden wat verschillende vibraties/frequenties teweegbrengen als ik bereid ben om ze te kiezen. De afgelopen maanden ging ik diep, kwam ik mezelf en oude aspecten (overlevingstrategieën) behoorlijk tegen. Mijn lichaam ondersteunde me waar mogelijk. En met de omwenteling van 2025 naar 2026 ontmoette ik een kracht in mezelf waarin ik "bereid ben" om daadwerkelijk te kiezen voor wat beter voelt ondanks mogelijks rode auto's die mijn breinen aanraken. Het vergt opnieuw bewust zijn en durven communiceren voorbij aan angst, schuld en schaamte.  Om dan uiteindelijk de ware toedracht van het leven te mogen ontmoeten.. En jij? Waar bevind jij je op jouw pad naar meer begrip...

© Tania Maria Vanhoof 2007 Gisteren had ik de meest, zachte werkervaring tot nu toe, de dag ervoor maakte ik de keuze om alles te voelen wat er te voelen was en gaf er woorden aan die spontaan in me opkwamen..  Wat als het niet ... zou zijn? Laag na laag veranderde de lading en merkte een zachte zachtheid in me op, een ruimte dat beschikbaar werd. De vraag transformeerde zichzelf van nature in mogelijkheden. Wat als het ... is? Verbazingwekkend hoe 'anders' de energie aanvoelde, het bracht meer bewustzijn in de identificatie van energie.Wat aanvoelde als beklemmend werd van nature een uitnodiging tot ontvangen. Doorheen de dag speelde ik met deze mogelijkheid, van daaruit stemde ik me af op een andere uitkomst op mijn werk. Mogelijkheden boden zich spontaan aan om meer rust en overzicht te creëren. Wat als het niet belangrijk is? Hoe wordt het nog leuker dan dit? Gisteren bij aankomst op werk gaf ik mezelf ruimte om vooraf te kijken hoe alles erbij lag en stond, wat me informa...

Ik kwam tot de ontdekking vandaag hoe 'niet' vol ik mezelf maak. Hoe ik kies om afwezig te zijn. Transparant, haast onzichtbaar. Leeg. Afgelopen 2 weken bewoog ik mij doorheen een shitstorm aan oneffenheden die me zo nu en dan volledig aanraakten en kopje onder deden aanvoelen. Te midden van een woeilige oceaan ervoer ik mezelf als schipbreukeling ni wetend waaraan of waaraf. Best pittig en intens en om hulp roepend naar het leven toe, dobberde ik erdoorheen. Nadien doorzag ik alles helder en scherp en kon ik dankbaarheid voelen voor iedereen die er een rol in speelde. Het ging over mezelf niet uitspreken. Het ging over directheid zijn en indirect zijn, vaagheid, ondubbelzinnigheden.. Ik die mijn ruimte niet innam vanuit herhalende patronen. Ik die teveel prikkels liet binnenkomen. Directheid versus vaagheid. Macht versus onmacht. Zichtbaarheid versus onzichtbaarheid.  Aanwezigheid versus afwezigheid Ik kon inzien vandaag dat ik mezelf op 'af'' heb staan. Door de er...

Een zalige herfstzondagochtend. Stil in de omgeving. Roodborstje fezelft. Dauw op het gras, fris aan mijn voeten. Zonnestralen.. een een heerlijk kop koffie. puur genieten Ooh ja én klokkengeluiden op de achtergrond van de kerk op de markt. Doet me altijd denken aan Gent, aan de Sint-Pieterskerk. Dat geluid heeft iets magisch, iets diep, verdiepends. Vakantiegevoel en.. puur mezelf beleven Voor al deze sensaties heb ik zelf niets gedaan, op de kop koffie na. Al de rest was vanzelf aanwezig. Zelfs de frisse lucht die ik nu opmerk aan de achterkant van mijn nek met tegelijk de warme zonnestralen op mijn rechterwang. De heldere klanken van het Roodborstje. Hmm.. dat verstilt me direct, verzacht me, expandeert me. vanzelf Een versie van mezelf en mijn omgeving die me héél dierbaar is. Het voelt als vervagen én éénwording. Mijn lijf zucht heel diep. Ik hoef niks. Alles is er al. alles is er al ik heb weer ruimte om dit gewaar te zijn. om dat heerlijke gevoel waar te nemen. de verstilling zi...

Ik merk op dat ik weer ruimte heb voor meer afspraken met vrienden of ze bellen voor meerdere uren, zelfs mijn spontaan schrijven, keert terug. Ik heb precies weer ruimte vrij na maanden rondgelopen te hebben met 'watten in mijn hoofd'. Het doet me toch wel iets, leven zonder inkomen, sinds juni zit ik zonder inkomen en leef ik van mijn spaarcenten die inmiddels aardig op zijn.  Het doet wat met mijn 'aan'wezigheid in het moment als mijn menszijn een dreiging ervaart. Ik heb best in de paniekzone gezeten om er vervolgens weer uit te komen. Wilde niet hals over kop een job vinden en 'alles' aanpakken om mijn basisgevoel veilig te stellen. Ik wilde graag informele gesprekken voeren die zouden uitmonden in een samenwerking. Beelden en sferen die ik aanvoelde, gidsten me langs diverse mensen. Ik werd inderdaad uitgenodigd en bleek dat niet te zijn waar ik me in kon vinden. Aspecten en standpunten werden aangeraakt en mocht ze aankijken om me te verzoenen met het gro...

© Studio Puur Beleven - Tania Maria Vanhoof Het licht spel     dat dagelijks mijn ogen vangt het Licht dat doet dansen van plezier doet ademen, staren.. met open mond omdat de magie zo wonderlijk mooi is. Dat spel van zichtbaar onzichtbaar zijn. AAN wezig in het NU daar ginder ergens Leeft het In mij. dartel onbevangen speels groots vanzelfsprekend N J I Z © Studio Puur Beleven - Tania Maria Vanhoof

© 2025 Studio Puur Beleven - Tania Maria Vanhoof Iets nieuws hangt in de lucht. Ik merkte het vanmorgend op de fiets.. heerlijke koelte in de lucht, zonneschijn, blauwe lucht en een goei gevoel! Ruimte in mijn hoofd vrij om zaken op punt te stellen. Bellen, afspraken maken, mails versturen, zaken afwerken, ordenen, herorganiseren.. het is alsof de herfst haar intrede doet, al heb ik haar nog niet geroken.. Er is veel, heel veel veranderd sinds de laatste keer dat ik hier schreef. Ik heb mezelf nog meer mogen tegenkomen, de ware essentie van mijn (bewust)zijn mogen ontmoeten én ervaren hoe mijn lichaam en uitstraling verandert in zijn bijzijn. Ik ben me meer en meer werkelijk bewust van de mogelijkheid om op één lijn met hem te staan om vandaar uit een heel andere werkelijkheid te laten ontstaan. Be-lichaming. Effectief mezelf (eerst) in te spannen om bewust elk moment te beseffen dat mijn keuze, de volgende momenten bepaalt. Het is werkelijk interessant om te zien hoe momentum zich opb...

  ©Tania Maria Vanhoof 2017 Het viel me al langer op.. mijne laptop, der was iets mee. Dat trackpad macheerde ni zoals het hoort te zijn. Diene pointer deed zijn eigen WIL. Diene week af, zoefde naar boven en ik kon dat ding "NI" op de plek krijgen dat ik wilde! Om gek van te worden. Als ik een video bekeek, zag ik de pointer vanzelf naar boven gaan en verschenen er zaken op mijn scherm dat ik niet zelf had aangeklikt. Ik, zou ik niet zijn als ik me geen vragen stelde én achter de onverklaarbare onzichbare muurtjes keek. Om dan de ervaringen op te merken dat diene pointer zijn eigen WIL DOORDREEF tot ik door had dat ik aan de knoppen zat met de grootste controle. Dat ik bijna verkrampt tegen wil en dank écht iets wilde dat ver van mijn eigen lichaamsgewaarzijn lag. Het werd me helder en duidelijk dat elke keer diene pointer andere richtingen uitging dat ik in een innerlijke kramp zat. Dat eigenlijk de pointer een boodschapper was en wat zeggen ze daarover? DON'T KILL TH...

© Tania Maria Vanhoof 2007 Aangeraakt, ik ben serieus aangeraakt en the main energy about it is 'mother energy'. Being or feeling safe as a child. Gisterenmiddag trof me iets waardoor ik enorm werd aangeraakt, sindsdien ben ik van de leg. Ik hoor mezelf thuis roepen, felle dingen zeggen en in de toekomst kijken "als dit dan..  en zéker niet dat!" Aan éne kant wil ik meteen de felheid eraf halen, aan de andere kant erken ik dat het er mag zijn. Als alles wat is aangeraakt in mij een stem heeft gekregen, kan ik iets anders creëren voor mezelf. Compassie.  Het gaat over: verraad / alleen gelaten zijn / schijnveiligheid /dingen die niet zijn zoals ze lijken. Ook al is mij niks aangedaan, toch ben ik enorm aangeraakt in een stuk waarvan ik het einde nog niet in zicht heb. Ik ben uitgeput, ik ben moe en moe zijn, komt nu in me op, kan ook een redmiddel zijn om het buiten mij te houden. Ik merkte op dat het moeilijk is om heel kwaad te zijn op iemand zonder me te verontsch...

  ©Tania Maria Vanhoof 2015   belichamen van een leven in flow.. Gisteren had ik een super sessie met Mariëlle Duijndam en ik maakte voor het eerst contact met een heel andere werkelijkheid van mezelf dat zooooo'n goei gevoel gaf! In het begin voelde het ook best spannend aan, een stretch, zeg maar én tegelijk wist ik dat het een mogelijkheid was! In vergelijking met een aantal jaar terug zou dat beslist een heel andere gewaarwording zijn geweest en zou ik mijn gebrek aan vertrouwen (in mijn eigenwaarde) voorrang geven.   Nu niet dus en hoe meer ik mezelf opende - als vanzelf - voor deze mogelijkheid, hoe krachtiger het verankerde! Hoe harder ik mezelf hoorde zeggen: "JAAA! Dat wil ik. Dat kies ik. Dat kan ik zijn." En later, nadat we hadden afgesloten voelde ik heel duidelijk aan dat ik voor niks minder nog zou kiezen!   Wat een kracht! Wat een potentie! Wat een heerlijke gewaarwording van die werkelijkheid dat he-le-maal mogelijk is.   En hoe héérlijk om nu a...

Ik zit aan tafel en verwonder me , de zon valt net binnen door het raam wat het licht ineens verlicht en warmer maakt! Hmm.. mijn lijf zucht vanzelf en de zon schijnt haar stralen nog stralender bij me binnen en op mijn gezicht! Hmm, ik fleur he-le-maal op!!  HMMmmm mijn schouders trekken zich vanzelf op, het voelt als een knuffel aan mijn hals, de klank van een diepe "hmm" klinkt en mijn voeten ttrappelen als vanzelf.. breeede glimlach als ik dit bewust typ. Diepe zucht "haaaa..".  Heerlijk toch? Als vanzelf reageert mijn lijf en verandert mijn energie! Hoppa, kedengg, ketchingg. Mijn lijf rekt zich uit met een bolle rug, mijn armen strekken zich, mijn handen ineen.. ik zucht.. Ik ont-span. haha  En zo gemakkelijk dus, allemaal haast on-bewust als ik er niet stil bij sta.  Ik las op de openbare community van Willemijn Trip een vraag over een geboorteverhaal wat me zo veel inzicht verschafte over het leven van een vriendin. Zij deelde enkele weken geleden mee waar ...

de zon is op, hemelsbrede blauwe lucht, voor me staat een bord met 2 sneden brood met verse boter en choco! klanken klinken... en ik, ik geniet! ik daal meer en meer in. sinds de laatste energietransmissie sessie verschuiven dingen haast onzichtbaar. ineens is iets anders, ineens wil ik me louter richten op wat er is in plaats van hoe het komt dat het zo is, in plaats van me op het verleden te richten, op gesprekken, op wat beter had gekund van mij of anderen. om dan op te merken wat het me brengt als ik in gezelschap ben van anderen die er nog voor kiezen. dan haak ik er op in en besef ik (nadien) dat ik iets anders wilde kiezen. dat is groei. weten dat het anders kan en zo nu en dan het oude bekende pad opgaan. © Tania Maria Vanhoof 2005 ultieme expressie van mijn leven in flow meer en meer landen dus, indalen en werkelijk beseffen dat het leven in flow er al is. dat heb ik al gecreëerd voor mezelf en mag ik nog meer gewaarworden. terugkijkend op afgelopen tijd besef ik dat ik volop ...

Ik zit op mijn terras als ik dit schrijf, mijn blik valt op de dikke (inmiddels) strengen bramen die uit de haag komen. Het zijn er véél, teveel naar mijn goesting! En ja, ik vind er wat van. Al enkele jaren, zogoed ik deze plek bewoon, vecht ik tegen de bramen uit de hof van mijn buurman. Ik knipte ze altijd af en maakte de haag zo goed al kon vrij van de bramen, echter voor een keer liet ik ze groeien. Voor mij staan die enorme, lange en ook wel prille stengels bramen voor 'onrecht' (komt in me op). vechten tegen onrecht  Het gevecht van jaren, mijn frustratie en mijn weerstand - tegen het gedrag van mijn buurman - levert uiteindelijk niets op van wat ik verlang. Ik verlang naar een, zo nu en dan, geschoren haar die er netjes, organisch bij ligt en straalt van gezondheid, rust uitstraalt, een tevredenheid. Wat ik al 6 jaar ervaar is iets anders.. en des te meer ik er kritiek op heb, des te meer de haag op plaatsen sterft. Hoe meer oordeel ik erover heb/er aan geef, hoe meer ...

©Tania Maria Vanhoof Rechtsboven zie je een tekening van me gemaakt op 14 juli 2024 toen ik vanalles aan energieën gewaarwerd dewelke ik zoveel aandacht gaf dat ik me erdoor liet meeslepen: intriges, chaos, vernietiging. Het was intens, oncomfortabel én wat begon met mooie, synchrone, liefelijke lijnen eindigde in een gekrabbel van frustratie. Een zware energie kleefde eraan en ik bedacht me dat ik deze tekening beter eruit zou halen omdat alle voorgaande zulke andere energieën in zich dragen. Ik was bang dat deze energieën de andere tekeningen zouden 'besmeuren'. Tegelijk wist ik dat dat niet zou hoeven én dat ook deze tekening in de reeks hoorde, dit was wat ik gewaarwerd.  Je ziet nu, als het ware, de frustratie niet meer omdat het is opgevuld met diverse kleuren én andere vormen ontstaan door vlakjes (van kruisende lijnen) op te vullen. iets anders wordt zichtbaar wat er aldoor was en ik niet kon zien omdat ik enkel de zwaarte aandacht gaf. Door de energie van optimisme (zo...

Vaak, heel vaak vraag ik me af hoe ik de andere kant kan ont dekken. Hoe ik kan zien en ervaren wat er aldoor is, onzichtbaar of vaag als een herinnering. Alles wat ik zie, tril ik. Alles wat ik niet tril, niet. En toch is er de magie, zijn er de mirakels, de mogelijkheden en de mysteries die mijn leven zo gelovelijk bijzonder maken. Interessant, golvend op de stroom van synchroniciteit.  En het is aan mij om dat te durven kiezen, om die sfeer van 'dicht bij mezelf zijn' te durven zijn, los van angst, vertwijfeling en zeker weten dat de samenleving afstevend op een volledige automatisering waarbij één macht ons onder controle heeft. Ook al lijken alle berichtgevingen, artikels, foto's, woorden, tv programma's, krantenartikelen ons te wijzen in de richting van intriges, afgunst, verwijten, overmacht, ondergang zonder eigen zeggenschap. En ik mag zeggen dat die energie van angst, intens kan aanvoelen, me verloren en verstikt kan doen voelen. Bang om mezelf erin te verliez...

  ©Tania Maria Vanhoof

Ik ben onderuit gegaan, liet me laten aanraken door gedachten, gevoelens en emotes van anderen die niet één-op-één zijn uitgesproken. Hier en daar met een kwinkslag, met een grapje of gewoon luidop me toeroepend! Ik merkte de opeenstapeling op en merkte op dat het iets met me deed, ik werd vanbinnen aangeraakt en koos voor de vertwijfeling en trok nog meer vertwijfeling aan. Ik sloeg het gade wat het met me deed en hoe - erop terugkijkend - de situaties als vanzelf zich opstapelden. Om vandaag me zoo onstabiel te voelen dat de tranen heel dichtbij waren en mezelf, op deze wijze, niet durfde tonen. Ik merk frustratie op, mensen vonden dit van me, vonden dat van me en richten het niet direct tot mij ook al zaten we aan dezelfde tafel. En dat, net dat sneed en ik hoorde mezelf op een gegeven moment zeggen dat ik het niet leuk vond en hield mijn tranen binnen.  Ik voelde me buiten spel gezet, opzij. 'Ga daar maar staan', zoiets van in de hoek staan omdat ik niet voldeed aan...