I ask & it is given

© Tania Maria Vanhoof 2013 Tussen zichtbaar en onzichtbaar herinner ik me een leven dat al lang in mij leeft. In deze woorden reis ik naar binnen, licht ik het stof op en kies ik opnieuw om aanwezig te zijn in alles wat ik ben —  verleden, heden en toekomst verhalen en verhaallijnen die elkaar kruisen paden om te gaan, begaan betreden paden.. alvorens alles op te geven dien ik naar binnen te gaan gade te slaan aan te lichten en op te lichten zoals een tapijt om het stof dat zich erronder vergaard heeft aan te kijken en vrij te laten (komt in me op) schoenen die klaar staan om de wereld in te trekken verhalen, verhaallijnen om te kruisen eigen ervaringen, rauw en puur ergens daar ergens opent zich een portaal staat er ‘iemand’ te wachten, exited en vol blijdschap de herinnering van het goede, volle leven ik zie ze al springen, met blonde vlechtjes een sproet op haar gezicht big smile.. en daarin daartussen daar doorheen verweven bevind ik mij als mens aanwezig als figuur onderzoeke...

Nog eens ervaar ik een shift in mijn gewaarzijn, hoor ik zaken die ik eerder niet hoorde of kon horen omdat het buitenb mijn bereik lag. Ik blijf het inspirerend vinden en vervullend hoe het dieper afdalen in mijn bewust-zijn me meer van het Leven - met een hoofdletter - brengt. Hoe meer ik belichaamd kan gewaarworden wat verschillende vibraties/frequenties teweegbrengen als ik bereid ben om ze te kiezen. De afgelopen maanden ging ik diep, kwam ik mezelf en oude aspecten (overlevingstrategieën) behoorlijk tegen. Mijn lichaam ondersteunde me waar mogelijk. En met de omwenteling van 2025 naar 2026 ontmoette ik een kracht in mezelf waarin ik "bereid ben" om daadwerkelijk te kiezen voor wat beter voelt ondanks mogelijks rode auto's die mijn breinen aanraken. Het vergt opnieuw bewust zijn en durven communiceren voorbij aan angst, schuld en schaamte.  Om dan uiteindelijk de ware toedracht van het leven te mogen ontmoeten.. En jij? Waar bevind jij je op jouw pad naar meer begrip...

© Tania Maria Vanhoof 2007 Gisteren had ik de meest, zachte werkervaring tot nu toe, de dag ervoor maakte ik de keuze om alles te voelen wat er te voelen was en gaf er woorden aan die spontaan in me opkwamen..  Wat als het niet ... zou zijn? Laag na laag veranderde de lading en merkte een zachte zachtheid in me op, een ruimte dat beschikbaar werd. De vraag transformeerde zichzelf van nature in mogelijkheden. Wat als het ... is? Verbazingwekkend hoe 'anders' de energie aanvoelde, het bracht meer bewustzijn in de identificatie van energie.Wat aanvoelde als beklemmend werd van nature een uitnodiging tot ontvangen. Doorheen de dag speelde ik met deze mogelijkheid, van daaruit stemde ik me af op een andere uitkomst op mijn werk. Mogelijkheden boden zich spontaan aan om meer rust en overzicht te creëren. Wat als het niet belangrijk is? Hoe wordt het nog leuker dan dit? Gisteren bij aankomst op werk gaf ik mezelf ruimte om vooraf te kijken hoe alles erbij lag en stond, wat me informa...

© 2007 Tania Maria Vanhoof Bewustzijn 2.0 geeft me exact wat ik aan frequenties uitzend. Bewustzijn 1.0 vindt er vanalles van en gaat ermee in afstemming of in reactie. Wat opnieuw voor aanpassingen zorgt in mijn buitenwereld. Het thema wat me nu duidelijk is, is er één dat ik al lang met me meedraag om het zo te benoemen. Ik ga ermee in afstemming én trek alles aan wat dat bevestigt of ga ermee in reactie en zie ook dat in mijn buitenwereld. Ik dim en neig mezelf terug te trekken. Ik maak me zorgen en belast mezelf ermee. Ik vind de omgeving (weerspiegeling) te overweldigend... Wat zend ik uit? Wat ontvang ik, krijg ik terug? Ga ik in reactie? Welke inprenting leef ik nog, dat als ik dat niet meer zou leven, een hele andere uitkomst zou bieden? Wat is er nu voor mij mogelijk dat ik nooit eerder voor mogelijk hield? Ben ik bereid om de meester -  de creator te zijn in mijn eigen veld? Wat als ik er werkelijk toe doe? Wat als ik nooit of te nimmer traag ben? Wat als mijn tempo uitzo...

die ruimte die me terugtrekt en tegenhoudt, me afleidt van dat wat ik eigenlijk best wel leuk, aangenaam en mooi vind. En dus ontmoet ik de volle fanfare die door mijn gang dendert met volle overtuiging dat ze aan het juiste adres zijn. Als het aan mij ligt, zeg ik van niet. Laat die toeters en bellen maar buiten aan mijn huis  - aka brein - voorbij gaan. Al die herrie, brengt me uit mijn ionnerlijke staat vanz ijn. Chaos, mensen die door elkaar praten, collega's die me zeggen wat te doen en ik.. Ik sluit me af door alles overweldigend te vinden. Ik onthoud niet meer wat er gezegd wordt. Ik vind vanalles van mijn omgeving wat zich DIRECT zich vertaalt in een opbouwend momentum dat EXACT de energie laat zien die ik kies. Ook al lijkt het me allemaal te 'overkomen', 'lijk' ik te verdrinken in een zwarte zee van inkt en oordeel van niet goed genoeg te zijn. NIET snel genoeg. Een thema uit mijn leven aka Bewustzijn 1.0 Als kind al te traag, kon niet mee, leren was moeil...