I ask & it is given

© 2007 Tania Maria Vanhoof Bewustzijn 2.0 geeft me exact wat ik aan frequenties uitzend. Bewustzijn 1.0 vindt er vanalles van en gaat ermee in afstemming of in reactie. Wat opnieuw voor aanpassingen zorgt in mijn buitenwereld. Het thema wat me nu duidelijk is, is er één dat ik al lang met me meedraag om het zo te benoemen. Ik ga ermee in afstemming én trek alles aan wat dat bevestigt of ga ermee in reactie en zie ook dat in mijn buitenwereld. Ik dim en neig mezelf terug te trekken. Ik maak me zorgen en belast mezelf ermee. Ik vind de omgeving (weerspiegeling) te overweldigend... Wat zend ik uit? Wat ontvang ik, krijg ik terug? Ga ik in reactie? Welke inprenting leef ik nog, dat als ik dat niet meer zou leven, een hele andere uitkomst zou bieden? Wat is er nu voor mij mogelijk dat ik nooit eerder voor mogelijk hield? Ben ik bereid om de meester -  de creator te zijn in mijn eigen veld? Wat als ik er werkelijk toe doe? Wat als ik nooit of te nimmer traag ben? Wat als mijn tempo uitzo...

die ruimte die me terugtrekt en tegenhoudt, me afleidt van dat wat ik eigenlijk best wel leuk, aangenaam en mooi vind. En dus ontmoet ik de volle fanfare die door mijn gang dendert met volle overtuiging dat ze aan het juiste adres zijn. Als het aan mij ligt, zeg ik van niet. Laat die toeters en bellen maar buiten aan mijn huis  - aka brein - voorbij gaan. Al die herrie, brengt me uit mijn ionnerlijke staat vanz ijn. Chaos, mensen die door elkaar praten, collega's die me zeggen wat te doen en ik.. Ik sluit me af door alles overweldigend te vinden. Ik onthoud niet meer wat er gezegd wordt. Ik vind vanalles van mijn omgeving wat zich DIRECT zich vertaalt in een opbouwend momentum dat EXACT de energie laat zien die ik kies. Ook al lijkt het me allemaal te 'overkomen', 'lijk' ik te verdrinken in een zwarte zee van inkt en oordeel van niet goed genoeg te zijn. NIET snel genoeg. Een thema uit mijn leven aka Bewustzijn 1.0 Als kind al te traag, kon niet mee, leren was moeil...

Vanmorgen heb ik de tijd genomen om een bos bramen op te ruimen. Met een paar goeie handschoenen en een snoeischaar en een grote ton (waar ik altijd mijn bramen insteek) was ik paraat. Het ging al een tijd door me heen om die zorgvuldig opgebouwde bos, volledig weg te snoeien. Ik had vorige week al enkele takken doorgeknipt en was er nu helemaal klaar voor om een doorgang te maken.    © Tania Maria Vanhoof harde landing eigenlijk is dit verbonden met het onverwachte snoeiwerk van mijn buurman die zijn bamboe erg kort terugsnoeide waardoor ineens veel licht binnenkwam, veel meer overzicht en ruimte op een plek dat ik koesterde. Pijn in het hart om met een harde landing terecht te komen op een plek waar de oorspronkelijke basis van weg is. Vergelijkend met mijn eigen geboorte, in de buik van mijn moeder, soortgelijk donker, vermoedelijk veilig om dan ineens met een harde landing, gedwongen, in het licht te komen. Naakt en kwetsbaar. als slaaf verkocht De plek waar ik aan de slag...

Ik wil uitdrukking geven aan wat ik binnenin opmerk, ter hoogte van mijn hart, een heel gevoelige plek. Een contractie, een verschieten, een plotselinge, totaal 'zichtbaar' zijn. Zonder beschutting zoals die eerst was, lekker donker, comfy dat voor mij heel aangenaam was. En ik zei 'was' omdat afgelopen dagen een plek, dat ik koesterde in eigen tuin, er nu anders uitziet! De buur heeft zijn bamboe tot heel laag of weggesnoeid waardoor een speciale plek, waar ik graag kwam hélemaal anders aanvoelt! Het verborgene, met takken overhangend, bijzondere plek is dat niet meer! De schaduw dat het bood heeft plaats gemaakt voor totaal 'in het zicht zijn, lopen' én dat bevalt me niet! En dan hoor ik mezelf zeggen: "Meiske, waarom heb je je buur niet eerder aangesproken en hem gevraagd of hij het zo zou laten?!!" En ik besef maar al te goed dat dit vanuit mijn pijn is, totale exposer! Wetende dat dit niet meer zal aangroeien omdat de bamboe op die plek dood is.  ...

Ik ben me oo dankbaar en het Leven ook omdat het Leven me altijd ondersteund. En laat nét dit mijn thema zijn voor het moment, de laatste weken, hmm;; eigenlijk meer de laatste dagen. "Teach me how to dance, teach me how to love.." dat is een regel uit een lied dat ik vaak hoor en op een moment heel bewust hoorde toen het er toe deed. En sindsdien staat het op mijn badkamerspiegel geschreven. Omdat ik me aan het toelaten ben om te leren houden van.. het leven en om me toe te staan om te weten dat het Leven me Altijd ondersteund.  De liefdevolle koestering zo teder en zacht aardig is alom vertegenwoordigd, altijd daar en aan mij om gewaar te (durven) worden. Ik schrijf bewust 'durven' omdat ik me nog laat leiden door inprentingen dat het leven er niet altijd voor me is. Doorgegeven van generatie op generatie en dus ook onderhouden is geweest waardoor de bewijzen daarvoor ook altijd te vinden waren.. En nu word ik op nieuw in mijn leven gevraagd om me over te geven, om ...

Nieuwe wegen dienen zich aan voor mij Iets dat zich al eens heeft laten zien om dan nu als een wolkbreuk zich aan te dienen. Om, alles wat nog dwarzit, als een intense regenbui uit me te laten stromen, diepe diepe tranen die vanzelf een weg vinden. En een pijn van verlaten zijn van heel, heel, heel lang geleden dat nu het zonlicht mocht zien. Om dan als vanzelf op een heel tedere manier aangeraakt te worden door een zo'n liefdevolle energie die me liefkoost en herhaaldelijk me laat voelen dat ik eindelijk me los mag maken uit een grip dat me al eeuwen (komt in me op) vasthoudt. Om dan nu daaraan voorbij te durven gaan om die prachtige, ingekerfde, houten deuren open te zien gaan. voor mij Een uitnodiging, een reikende hand dat me wenkt.. Kom maar, kom maar lieve. Ik ben hier, ik ben bij je. altijd al. Je mag nu openboeien. Die lieve, tedere energie die een imense kracht in zich draagt die me over ergens heen tilt om zacht te mogen landen, voorbij gelimitteerde mogelijkheden. Grenze...

Een plek waar ik deel wat me aanraakt, beroert, uitnodigt en verandert. Mijn visies, perspectieven en levenservaringen die mogelijks anders zijn dan de jouwe. Dat ze je mogen aanraken en vernieuwen. Neem en ontvang wat jou uitnodigt. Tania Maria Vanhoof * anders dan anders

Slechts 3 woorden die me aanraken en die diep van binnen een verdriet naar boven halen als ik dit tegen mezelf zeg. Het doet iets met me. "Your true colors are beautiful like a rainbow.." hoor ik zingen en ik zit hier. Ik zit hier omdat de woorden stroomden, omdat ik het wilde schrijven, wilde delen het universum in als de erkenning dat ik me vandaag kut voel. Ik glimlach.. niet echt woorden dat ik gebruik maar alé bij deze.. Maanden ben ik hier niet meer geweest omdat ik schreef op facebook en nu ik daar niet meer kom, omarm ik opnieuw deze plek, die van mij, waar ik al vele 'stappen' heb liggen in de vorm van vele, vele, vele woorden.. Ik voel me dus aangeraakt. Ik ben op mezelf. Ik ben met mezelf en zou zo graag een arm om me heen voelen, een borst om tegenaan te rusten, een paar prachtige ogen waarin ik mezelf kan tegenkomen én de ander. .. like a rainbow.. Wat te doen als er iemand is die mij die arm wil geven, die borst vermoedelijk ook waar ik me tegaan wil vle...