I ask & it is given

Ik had het echt ni gedacht dat ik zo neig mijn burn-out symptomen opnieuw zou ervaren. Mijn emmer is weer vol & ditmaal zo neig overgelopen dat ik ben gecrasht. Ik zag het aankomen, ik voelde mezelf een andere weg inslaan. Ik stond erbij & keer ernaar. En waar nodig, stelde ik mijn gedrag & gedachten bij. En toch, ondanks alle manoeuvers ben ik toch gecrasht . Eva van Samen Plannen vzw vroeg me afgelopen vrijdag wat aan de basis lag. En ik had geen antwoord. En nu weet ik het wel: angst. Dagen lang pure angst & zorgen  met als gevolg zwaarmoedige gedachten die ik op den duur niet kon ombuigen. En doe daarbij nog een grote schep onderbroken nachten bij, onvoldoende rust, ontspanning.. én HOPPA! BINGO. Tranen, onvoldoende slaap, super moe, op momenten genoeg energie die dan ineens op is, geheugenverlies, twijfelen, kort lontje, mezelf bezighouden met wat anderen van me denken,.. Heel de reutemeteut . En zo zit ik dus opnieuw in dat ritme. En kan ik alleen maar...

Gisteren zat ik nog volop in het verzet En heb ik dit beschreven in mijn vorige post. Ik eindigde toen met een maybe tot openen voor de acceptatie van mijn eigen seksualiteit. Want zo wordt me erg duidelijk gemaakt (via schrijven) dat die acceptatie aan de orde is. Mijn eigen levenskracht & levenskracht organen eisen (bijna) om erkenning. Om écht gezien te zijn. Om verdedigd te worden. Om te mogen bestaan. Awel.. de openingen zijn er Vanmorgend nog ontstond er een zeer openlijk & kwetsbaar aanvoelend gesprek met 2 mensen die ik ken. Waarvan één man. En het kwam aan bod. De energie baande zich een weg doorheen mijn hart & keel. Er kwamen vragen omdat het onduidelijk was. En ik ging er op in. Met angst & schaamte gevoelens. En ik merkte op dat ik de man in het gezelschap niet kon aankijken. En ik heb dit ook zo benoemd. Eerlijk. En ik heb geweend & mijn angst benoemd. En ook al voelde het doodeng, het besef van de opening was er wel. Ik kreeg dan ook de feedback d...

Ik voel me alleen Ik voel me verlaten Ik voel me ambetant ik voel me onmachtig Ik voel me tekort ik voel me ellendig ik voel me angstig ik voel me klein ik voel me tekort ik voel me onhandig ik voel me ongezien ik voel me beperkt ik voel me eenzaam ik voel me onaardig ik voel me down ik voel me triest ik voel me ni gied genoeg ik voel me achtergelaten ik voel me niets ik voel me achtergelaten ik voel me nitig ik voel me donker ik voel me ontheft ik voel me onthecht ik voel me onveilig ik voel me ongezien ik voel me alleen ik voel me te laat ik voel me onbemind ik voel me ni van deze wereld ik voel me ongeconnecteerd ik voel me verbindingsloos ik voel me afgewezen ik voel pijn ik voel veel ik voel me achtergelaten ik voel me zelf ni meer ik voel me nietig klein ik voel me leeg ik voel me leeglopen ik voel me ondankbaar ik voel me zwaar ik voel me liefdesziek ik voel mijn angst ik voel mijn weerstand ik voel me doodgaan ik voel me alleen aan ...

Mm.. ik kom mezelf nogal tegen. Ik ontdek meer & meer de relatie met mijzelf. Ik kan wel zeggen "Oh wat heb ik een sexy, mooi lijf, ik heb mooie ogen, etc." En hoe zit het met de binnenkant? Hoe mooi vind ik die? Hoe goed ken ik die? Ik ben mij bewust hoezeer ik mag rekening houden met mijn emotionele geleidesysteem. Zoals een geleidehond voor blinden. Die haarfijn aangeeft (langs)waar te gaan. Wat ok is & wat niet. En stopt als nodig is. Zo mag ik mijn emoties haarfijn gaan 'lezen'. Pijn/druk die me waarschuwt om iets (nog) voor me te houden, Een lichte druk die aangeeft om bij een eerste impuls te blijven, Pijn die refereert naar "mij niet gezien - genegeerd" voelen door mijzelf, Pijn die refereert naar het "zich verraden" voelen door mijzelf, Pijn die refereert naar het "zich verlaten" voelen door mijzelf. Ik krijg dus antwoorden op mijn vragen. En ontdek mijn eigenzelf door (zeer) pijnlijke situaties. En man man.....

Vandaag wat een dag tot nu toe! Ik ben gaan snoeien in den hof van een vriendin. Eerst lang gebabbeld over alles wat me bezighoudt & haar. Fijn & openhartig. Ik heb haar graag! En daarna heb ik Hortentia's terug gesnoeid tot de grond. En onderwijl speelde altijd hetzelfde liedje door mijn hoofd van Nick Cave "Into my arms". Kwam der zot van.. vroeg dan ook om hulp & rust. Ik voelde de zwaarte toenemen in mijn hart. En ik wilde het van me afzetten.. zoals ik gisteren zo kon switchen tussen mijn aandacht bij Peter & mijzelf. Enfin.. kwam ik net thuis en ik voelde de impuls om me effe te leggen.. om effe dichtbij mijn eigen te komen. Om mijn zwaar hart te voelen & te koesteren. Om mezelf te strelen, door mijn haren te gaan & mezelf vast te houden. Om mijn eigen warmte te voelen.. Want ik had sterk de neiging om naar Peter uit te reiken om mij door hem te laten koesteren.. En ik snap heel goe dat dit het geval nu ni is. Hoe pijnlijk ook. Ik schree...

Vandaag was ik aan het wandelen en stelde ik mezelf allerlei vragen  De aanleiding nog altijd hetzelfde: mijn relatie & mijn relatie tot mezelf. Ik had kort voordien we totale ontreddering ervaren. Immens verdriet & enorme drang naar Peter. 'k Was er ni gelukkig mee. Knallende koppijn & gevoelens van gemis & vertwijfeling. Er passeert vanalles & tegelijk is er nog altijd diene kado:  mijn eigen seksualiteit bekijken, onderzoeken, wat is waar & wat niet? Ben ik in staat om een polyamoureuze relatie te hebben? Ben ik in staat om zelf meerdere relaties/verbindingen aan te gaan? Kan ik dat toelaten? Ben ik veilig? Heb ik daar een verlangen naar? Hoe kan ik me verbinden met mannen zonder mezelf onzichtbaar te maken zodra het onveilig aanvoelt. En wat is dat eigenlijk? Wat maakt dat ik me onveilig voel? Of zitten er zulke zware oordelen op mijzelf & intimiteit dat dees allemaal al bij voorbaat onveilig is? Vragen, zoveel vragen & gevoelens ook!...

Ik voel het weer die spanning in mijn lijf en mijn beweging om het van me af te duwen. Om het ni te voelen. En ik stel mezelf vaak de vraag wat ik dan eigenlijk voel? En vandaag voelde ik me verlaten. "En hoe voelt verlaten?" vroeg ik mij. En het voelde als eenzaam. Tiens dat had ik nu ni gedacht. Eenzaam.. ik zei "ok, ik voel me eenzaam & nam dat gevoel mee de dag in." "Wow", dacht ik bij mezelf, "ikke eenzaam?" En ik voel zo nu en dan opnieuw dat zeurende gevoel in mijn hart, amper voelbaar & dan ook net wel voelbaar. En ik merk dat ik met mijn aandacht dikwijls bij Peter ben. Man man.. gisteren vroeg ik me nog af "Wat als hij dood zou zijn?" En prompt voelde ik nostalgische gevoelens.. herinneringen die ik met hem gedeeld heb, fijne gedeelde ervaringen. Wow bijzonder.. Ineens geen gedachten meer over polyamorie & Peter & zijn minnares! En zo onderzoek ik mezelf. En merk ik hoe vaak ik de sterke neiging heb om ui...