I ask & it is given

Slechts 3 woorden die me aanraken en die diep van binnen een verdriet naar boven halen als ik dit tegen mezelf zeg. Het doet iets met me. "Your true colors are beautiful like a rainbow.." hoor ik zingen en ik zit hier. Ik zit hier omdat de woorden stroomden, omdat ik het wilde schrijven, wilde delen het universum in als de erkenning dat ik me vandaag kut voel. Ik glimlach.. niet echt woorden dat ik gebruik maar alé bij deze.. Maanden ben ik hier niet meer geweest omdat ik schreef op facebook en nu ik daar niet meer kom, omarm ik opnieuw deze plek, die van mij, waar ik al vele 'stappen' heb liggen in de vorm van vele, vele, vele woorden.. Ik voel me dus aangeraakt. Ik ben op mezelf. Ik ben met mezelf en zou zo graag een arm om me heen voelen, een borst om tegenaan te rusten, een paar prachtige ogen waarin ik mezelf kan tegenkomen én de ander. .. like a rainbow.. Wat te doen als er iemand is die mij die arm wil geven, die borst vermoedelijk ook waar ik me tegaan wil vle...

Gisteren zat ik nog volop in het verzet En heb ik dit beschreven in mijn vorige post. Ik eindigde toen met een maybe tot openen voor de acceptatie van mijn eigen seksualiteit. Want zo wordt me erg duidelijk gemaakt (via schrijven) dat die acceptatie aan de orde is. Mijn eigen levenskracht & levenskracht organen eisen (bijna) om erkenning. Om écht gezien te zijn. Om verdedigd te worden. Om te mogen bestaan. Awel.. de openingen zijn er Vanmorgend nog ontstond er een zeer openlijk & kwetsbaar aanvoelend gesprek met 2 mensen die ik ken. Waarvan één man. En het kwam aan bod. De energie baande zich een weg doorheen mijn hart & keel. Er kwamen vragen omdat het onduidelijk was. En ik ging er op in. Met angst & schaamte gevoelens. En ik merkte op dat ik de man in het gezelschap niet kon aankijken. En ik heb dit ook zo benoemd. Eerlijk. En ik heb geweend & mijn angst benoemd. En ook al voelde het doodeng, het besef van de opening was er wel. Ik kreeg dan ook de feedback d...

De kracht van zelfliefde Gaat door de maag.. komt in me op. Waarom weet ik nog niet. Ik heb talloze ervaringen die me dichter bij mezelf brengen. Via de spiegelingen die ik erken & die me opvallen. En ik weet uit ervaring dat er altijd stukken worden aangereikt als ik er klaar voor ben. Zo ook met stukken die ik liever niet ontmoet. Enfin.. afgelopen week kwam iets aan de oppervlakte die me serieus overhoop gooide. Oude stukken pijn, stress & angst En die gaven me nog altijd de kriebels. Enfin, ik ben erdoor gegaan & opnieuw merkte ik op dat ik ermee op de loop ging. Ik wilde KEI hard wegrennen. Ik werd kwaad zelfs. En ik merk op dat het mijn lijf nog niet verlaten heeft. Mijn gedachten zitten er vol mee. Gisteren voelde ik me super nerveus & ook zo vandaag. Lichamelijke klachten.. de kracht van gedachten. Ik ken ze. Enfin, zelfliefde dus.. Tot hoever reikt die? Ik leer mijn mond open te doen. Mijn zeg te zeggen. Mijn kop boven het maaiveld uit te steken & te...

mijn geliefde woorden dwarrelen in mijn zijn gevoeld willen geleefd worden gezegd adem gegeven words from within.. blood that fluids rijkelijk mijn bloed dat zich een weg uit mij baant stroomt een innerlijke reiniging een héélworden nog meer vrouw zijn mijn vrouw zijn jouw vrouw. en ik voel een zachtheid in me een koestering een tederheid a knowing.. en begeleid in stilte dat wat gaan mag dat wat vergezeld van mijn bloedstroom mijn lijf verlaten mag het is goed zo ik groei er groeit iets in mij een bewust zijn van meer precisie meer bewust kiezen voor woorden die precies uitdrukken wat ik ervaar wat mijn lijf ervaart ik koester mijzelf leg mijn handen op mijn buik ik erken mijn schoot haar kracht from within zoveel nog te leren zoveel nog te beleven samen met mij. ik koester mijn gedachte aan jou mijn liev mijn man zakken zakken doe ik in het leven liefhebben zoals het is nog meer zakken in mezelf & op...

Ik lag vannacht in bed nog wakker en bedacht mij dat mijn leven momenteel aanvoelt als een carrousel Dan is het één aan de orde, dan het andere. Dan is mijn aandacht helemaal gericht op hoe ik mij gedraag tot mijn eigen, dan voel ik ineens interesse voor Transitie om vervolgens de focus te voelen op mijn relatie tot peter. Dan ineens voel ik mijn seksuele stroom & is daar aandacht voor. Het één na het ander volgt zich op & ik weet ni van te voren in welke volgorde. Bijzonder. En nu heb ik mijn aandacht weer bij mijzelf & ga ik een week in zonder contact met Peter. En ook al was hij diegene waarover ik droomde & waar ik als eerste aandacht. Ook tijdens mijn meditaties & net bij het opstaan.. En das helemaal ok, voor het eerst mmm.. voelde het hélemaal ok om aan hem te denken in mijn stilte. Hij is deel van mijn zijn & dus ook in mijn aandacht. En das fijn om gewaar te worden.  Danku lieve Tania Maria! Dat het er mag zijn!  Enzo.. benieuwd naar ...

Mm.. ik kom mezelf nogal tegen. Ik ontdek meer & meer de relatie met mijzelf. Ik kan wel zeggen "Oh wat heb ik een sexy, mooi lijf, ik heb mooie ogen, etc." En hoe zit het met de binnenkant? Hoe mooi vind ik die? Hoe goed ken ik die? Ik ben mij bewust hoezeer ik mag rekening houden met mijn emotionele geleidesysteem. Zoals een geleidehond voor blinden. Die haarfijn aangeeft (langs)waar te gaan. Wat ok is & wat niet. En stopt als nodig is. Zo mag ik mijn emoties haarfijn gaan 'lezen'. Pijn/druk die me waarschuwt om iets (nog) voor me te houden, Een lichte druk die aangeeft om bij een eerste impuls te blijven, Pijn die refereert naar "mij niet gezien - genegeerd" voelen door mijzelf, Pijn die refereert naar het "zich verraden" voelen door mijzelf, Pijn die refereert naar het "zich verlaten" voelen door mijzelf. Ik krijg dus antwoorden op mijn vragen. En ontdek mijn eigenzelf door (zeer) pijnlijke situaties. En man man.....

Vandaag heerlijk de verbinding met mezelf gevoeld! Zoals ik al eerder schreef op mijn blog & de inzichten die me te binnen vallen. En hoe blij ik met mezelf ben, dat ik deze space gevonden heb. Opnieuw. Staying alive Echter deze nm zat ik zowat doelloos achter mijne computer, ik had 2 opties die ik wilde uitvoeren. Ten 1e eindelijk mijne achterband plakken & ten 2e het bos in met mijn fotocamera. En ik zeurde zowat en besefte dat het tijd was voor verandering. Ofwel doen wat praktisch is ofwel mijn gevoel volgen. Dus ben ik uiteindelijk nog naar buiten gegaan met mijne kodak. En dat was zoo fijn! Zo vertrouwd ook. Een jaar lang heb ik geen behoefte gehad om überhaupt mijn camera vast te pakken. Enfin onderweg heb ik terug de dingen gefotografeerd die ik anders zo graag in detail vastleg. En wat me op viel waren kleine witte veertjes die telkens mijn aandacht trokken. Die mij als het ware de weg toonden.. Ik liep zo in mijn favoriete bos en ineens voelde ik het.. een imp...

Vandaag was ik aan het wandelen en stelde ik mezelf allerlei vragen  De aanleiding nog altijd hetzelfde: mijn relatie & mijn relatie tot mezelf. Ik had kort voordien we totale ontreddering ervaren. Immens verdriet & enorme drang naar Peter. 'k Was er ni gelukkig mee. Knallende koppijn & gevoelens van gemis & vertwijfeling. Er passeert vanalles & tegelijk is er nog altijd diene kado:  mijn eigen seksualiteit bekijken, onderzoeken, wat is waar & wat niet? Ben ik in staat om een polyamoureuze relatie te hebben? Ben ik in staat om zelf meerdere relaties/verbindingen aan te gaan? Kan ik dat toelaten? Ben ik veilig? Heb ik daar een verlangen naar? Hoe kan ik me verbinden met mannen zonder mezelf onzichtbaar te maken zodra het onveilig aanvoelt. En wat is dat eigenlijk? Wat maakt dat ik me onveilig voel? Of zitten er zulke zware oordelen op mijzelf & intimiteit dat dees allemaal al bij voorbaat onveilig is? Vragen, zoveel vragen & gevoelens ook!...

Ik besef dat ik alles wat ik normaal tegen Peter zeg, ik nu tegen mezelf mag zeggen & doen Ik besef dat ik eerder bij mijzelf aanwezig mag zijn dan mijn te richten op Peter. Om af te vragen hoe & wat. Ja, ik mag mijn aandacht op mezelf richten. Ik apprecieer mezelf..  Dezen ochtend toen ik wakker werd, zei ik tegen mezelf hoe fijn het was om naast mij wakker te worden. Zo lekker warm. Ik bejubelde mijn mooie armen, handen & prachtige vingers.. Ik streek over mijn eigen lijf & dat voelde heelrijk aan! Wat een lijf sèg!  En in de badkamer.. voreg ik mezelf af hoe ik e voelde. Ik heb speciaal een armbandje omgedaan om zo op regelmatige momenten mezelf de vraag te stellen 'hoe ik me voel op dat moment'.  Op dat moment voelde ik dezelfde impuls opkomen: om alles wat ik tegen anders tegen Peter zeg, tegen mezelf te zeggen.. Want wat ik naar hem toe uitspreek is eigenlijk een spiegel & zeg ik dus tegen mijn eigen.  Dus besliste ik om a...