I ask & it is given

" Per keer ik een hint opmerk, ik een vraag stel, krijg ik informatie aangereikt. Dominostukjes vallen tegelijkertijd en stoten weer andere opstellingen aan. Velden informatie. Het één wisselt het andere af. Alles in beweging en trekt mijn aandacht. " Met deze woorden sloot ik mijn laatste blogpost af een tijd geleden. Bovenstaande woorden zijn nog steeds van toepassing al verandert het landschap van transformatie zo af en toe. Ik ga nog steeds doorheen intense en oncomfortabele en ook vervullende stukken. De overgang van leven in controle naar leven in overgave is nog steeds gaande en toont me exact waar en wat ik mag loslaten om een leven in (meer) synchroniciteit te leven. Graag wil ik volgende post delen dat gisteren uit mijn vingers vloeide. Klanken beroeren mijn ziel, mijn binnenste.. piano hemels.. ik zit in de zon aan een tafelke op mijn terras met de wind die met mijn haren speelt en langs mijn wang streelt. Vogelkes op de achtergrond die hun klanken met me dele...

Een domino effect waar steentjes elkaar aanraken en in allerlei vormen omvallen.. vind ik mooi en fascinerend. Ik herinner me een groot event op tv waarbij verschillende kleuren in diverse vormen gelijktijdig uitrolden, omver vielen. Majesteus die beleving, awe!    (Domino KLM Worldrecord 1986 zo blijkt, kijk vanaf minuut 7:48) Zoals dat ervaar ik mijn leven, voortdurend in de vraag naar meer helderheid in mijn keuzes en mijn standpunten om bewuste(re) keuzes te maken om dichter bij mezelf te komen. Authentiek mijn waarheid in het moment kiezen. Zo vallen er dus stukjes op hun plek, raken ze andere stukjes aan en ontstaat een nieuw veld van informatie en helderheid, een overzicht zeg maar. Ont-dekte stukjes overleving, automatische piloot keuzes, onbewustzijn en anti-bewustzijn. Met het aanraken van die stukjes informatie, steentjes van waarde, zie ik in een rap tempo van waaruit ik me nog laat leiden en afleiden. Wat me beroert.. Spiegelingen.. Sinds 2 maanden en nog wat kom...

Woorden vloeien samen met gedachten.. dwarrelend in een lege ruimte verdwaald aangeraakt rafels rauw afgescheurd verworpen tellen, op m'n tellen passen oppassen gestechel binnenin rondom mij en ik.. Ik. sta wankel, broos, gebroken gebarsten verraad onveiligheid onbeschermd gebroken.. een smet op mezelf mijn kinderlijke verwennerij onschuld gedoemd tot mislukken aangeraakt ruw onverwacht ruw waar is mijn plek waar kan ik zijn waar ben ik veilig in welke ruimte mag en kan ik mezelf vinden de onschuld vóór de ruwe aanraking het niet weten in dromenland met mezelf genieten ineens uit het genot gerukt ontwaakt onveilig waar ben ik veilig waar is mijn plek waar ben ik thuis? _TM 26.01.23

Ik ben dankbaar voor de helderheid dat ik krijg in mijn eigen handelen. Nu ik meer in toelating ben van mezelf en mijn keuzes, word het meer helder wat ik kies, wanneer en met wie. Ik ben me bewust van de mensen die ik over me heen laat lopen, van de mensen die ik belangrijker maak dan mezelf.. Als ik een verwachting heb van hoe iets moet zijn, kan ik dan nog een andere mogelijkheid zien? Kan ik in het moment iets anders kiezen dan mijn automatische copingpiloot? Kan ik zien of mijn handeling een resultaat is of een mogelijkheid? Wat wil ik? Wat voelt beter? Diegenen waarover ik deel, zijn spiegels in mijn leven - op een interessante manier georchestreerd door het universum - om samen een ervaring te delen. Ze laten me haarfijn aanvoelen hoe het is om vanuit verwachtingen en projecties te leven. Hoe het is om mezelf opzij te zetten. Daarstraks nog.. vond ik het onaangenaam toen iemand - die ik ervoor had ontmoet in een vergadering - heel direct en bijna dwingend iets wilde tonen. Zonde...

Voor een ander zorgen en mezelf wegeven, is best oncomfortabel en pittig. In korte tijd kom ik mezelf tegen in de keuzes dat ik maak om voor de ander te zorgen en de mogelijkheden en de verantwoordelijkheid (van de ander om voor zichzelf te zorgen) negeer. Terwijl ik in het moment heel duidelijk gewaarword wat ik wil en eraan voorbij ga. Recentelijk koos ik om in toelating te zijn van mij, om de relatie van mij met mij aan te gaan én ik voel kraakhelder aan waar ik mezelf opzij zet in favor voor de ander. Vorige week zat ik op de trein met een mega, pittig, intens, oncomfortabele gevoel in mijn plexus. Ik was me sterk bewust dat ik mezelf opzij had gezet/aangepast omdat de ander iets voor had dat onvoorzien was. Ik negeerde mijn gewaarzijn om tegemoet te komen aan de wens van de ander. De intensiteit om mogelijks  afgewezen te worden, woog zwaarder door. De gewaarwording in de trein was echter zo intens dat ik dit niet meer wil beleven. Ik wil het anders.   Wat zou het vergen ...