I ask & it is given

Ik kwam tot de ontdekking vandaag hoe 'niet' vol ik mezelf maak. Hoe ik kies om afwezig te zijn. Transparant, haast onzichtbaar. Leeg. Afgelopen 2 weken bewoog ik mij doorheen een shitstorm aan oneffenheden die me zo nu en dan volledig aanraakten en kopje onder deden aanvoelen. Te midden van een woeilige oceaan ervoer ik mezelf als schipbreukeling ni wetend waaraan of waaraf. Best pittig en intens en om hulp roepend naar het leven toe, dobberde ik erdoorheen. Nadien doorzag ik alles helder en scherp en kon ik dankbaarheid voelen voor iedereen die er een rol in speelde. Het ging over mezelf niet uitspreken. Het ging over directheid zijn en indirect zijn, vaagheid, ondubbelzinnigheden.. Ik die mijn ruimte niet innam vanuit herhalende patronen. Ik die teveel prikkels liet binnenkomen. Directheid versus vaagheid. Macht versus onmacht. Zichtbaarheid versus onzichtbaarheid.  Aanwezigheid versus afwezigheid Ik kon inzien vandaag dat ik mezelf op 'af'' heb staan. Door de er...

Ik merk op dat ik weer ruimte heb voor meer afspraken met vrienden of ze bellen voor meerdere uren, zelfs mijn spontaan schrijven, keert terug. Ik heb precies weer ruimte vrij na maanden rondgelopen te hebben met 'watten in mijn hoofd'. Het doet me toch wel iets, leven zonder inkomen, sinds juni zit ik zonder inkomen en leef ik van mijn spaarcenten die inmiddels aardig op zijn.  Het doet wat met mijn 'aan'wezigheid in het moment als mijn menszijn een dreiging ervaart. Ik heb best in de paniekzone gezeten om er vervolgens weer uit te komen. Wilde niet hals over kop een job vinden en 'alles' aanpakken om mijn basisgevoel veilig te stellen. Ik wilde graag informele gesprekken voeren die zouden uitmonden in een samenwerking. Beelden en sferen die ik aanvoelde, gidsten me langs diverse mensen. Ik werd inderdaad uitgenodigd en bleek dat niet te zijn waar ik me in kon vinden. Aspecten en standpunten werden aangeraakt en mocht ze aankijken om me te verzoenen met het gro...

Ik neem afscheid en het raakt me. Verschillende wegen naar.. dat ik zelf afsnijd omdat ik niet verder wil. Wat is er nog meer mogelijk hier? Of ben ik er echt klaar mee? En is die, die ene keuze, de beste keuze? Het valt me zwaar en alle dagen heb ik van die momenten waarop ik afwezig ben. Op plaatsen ben waar ik ooit was, op favoriete plaaten. Plaatsen met een herinnering of twee, drie.. dertig of zelfs meer. En toch.. is daar ook een nieuwe impuls die zegt dat het oké is om te gaan. Zal ik nog omkijken of niet meer? Mijn dagen zijn zowieso al bevreemdend. Heel der dagen is daar die veroordelende stem die zegt dat ik beter dit of dat.. moet doen of had gedaan. En ik kijk er naar. Ik ben er mee. En soms loop ik ervan weg, wil ik dat niet meer..  ervaren. Wat is er nog meer mogelijk hier? Hoe wordt het nog beter dan dat? Wat is er nog meer mogelijk dat ik nooit eerder overwogen heb?

Note: wat kan mijn keuze om te gaan staan voor mezelf, aan jou bijdragen, nu en in de toekomst? _ _ Deze week zei ik bewust tegen mijn eigen: 'no matter what' ik ben klaar voor iets anders! Ik liep tegen mega frustraties aan en besefte dat ik klaar was. Punt. Point final. Tijd om anders te kiezen. Tijd om oncomfortabel te willen zijn. Klaar voor RUIMTE

Vandaag sta ik stil bij die vraag En als ik daar verder op in tune.. Wat vertel ik vandaag? Welk verhaal? Waar ligt mijn focus? Bij mijn verlangens of mijn frustraties? Met wie ga ik vandaag in interactie? Welk houding neem ik aan? Verbinding en schepping Ik neem waar dat deze vragen al het één & ander in beweging zetten. Ik sta meer stil bij mezelf. En stilstaan is belangrijk. Ik merk al 2 weken een beweging in mij dat ik mag afremmen. Om aanwezig te zijn.  En gisterenavond heb ik bewust die keuze gemaakt. Ik heb bewust mijnen afwas gedaan. En ervoer hoe fijn het was om gewoon in de keuken te staan. Met een muziekske erbij, ruimde ik heel mijn keuken op & de badkamer kastjes erbij. En dat was alles wat ik nodig had. Zijn. Bij mezelf Om de impulsen van binnenin nog meer gewaar te worden. Te voelen hoe het met mijn lijf is.  Luisteren. Ervaren. Betrokkenheid tonen naar mezelf toe. Communiceren. Openhartig zijn. “Ja” zeggen, in plaats van “Ja, straks.” ...

Onderweg zonder agenda Zo heerlijk om op weg te zijn & alle tijd van de wereld te hebben om op mijn bestemming aan te komen. En hoe heerlijk om dan op mijn ritme naar het station te stappen. Om dan in de rij te staan voor het opladen van mijn ov-kaart. Om in een impuls mijn regenbroek uit te trekken zonder zorgen of ik tijd heb om de trein in te stappen. Om de trein te zien aankomen en op tijd in te stappen. Om op een stoel te gaan zitten & deze in te ruilen voor een andere bij de eerstvolgende stop. Om dan te merken hoe mijn vorig stoel, plek biedt aan iemand anders. Om te voelen hoe fijn het is op de nieuwe plek zonder iemand naast me. Hoe fijn is dat sèg! Zoveel ruimte vrij te hebben! Om  een inspiratiemail te lezen  van een kennis om te lezen hoe alles in goddelijke perfectie is. Hoe ontspannend het aanvoelt te weten dat ik nergens iets van hoef te vinden. Hoe fijn het is om dit daadwerkelijk te ondervinden. Om op het ritme van mijn flow te bewegen. En all...

Mm.. ik kom mezelf nogal tegen. Ik ontdek meer & meer de relatie met mijzelf. Ik kan wel zeggen "Oh wat heb ik een sexy, mooi lijf, ik heb mooie ogen, etc." En hoe zit het met de binnenkant? Hoe mooi vind ik die? Hoe goed ken ik die? Ik ben mij bewust hoezeer ik mag rekening houden met mijn emotionele geleidesysteem. Zoals een geleidehond voor blinden. Die haarfijn aangeeft (langs)waar te gaan. Wat ok is & wat niet. En stopt als nodig is. Zo mag ik mijn emoties haarfijn gaan 'lezen'. Pijn/druk die me waarschuwt om iets (nog) voor me te houden, Een lichte druk die aangeeft om bij een eerste impuls te blijven, Pijn die refereert naar "mij niet gezien - genegeerd" voelen door mijzelf, Pijn die refereert naar het "zich verraden" voelen door mijzelf, Pijn die refereert naar het "zich verlaten" voelen door mijzelf. Ik krijg dus antwoorden op mijn vragen. En ontdek mijn eigenzelf door (zeer) pijnlijke situaties. En man man.....