I ask & it is given

Mijn gedachten dwarrelen, ik word er onnozel van. Komen & gaan van 'overspoeld' worden door emoties. Een komen & gaan, een woelige deining. Ik golf mee & drijf soms serieus af. Een onderstroom neemt me mee. Gevaarlijk! Ik heb de neiging om te vluchten & voel dat ik me dan afscheid van wat ik wil: contact . Wat een week, van totale vernietigingsdrang naar totale bliss naar totale afscheiding. En elke keer weer, elke keer weer mezelf oppakken. Wat wil ik? Wat maak ik belangrijk? Onrust in mijn hart. Gedachten die vorm aannemen. Verhalen die ontstaan. Ik wil het niet. Ik wil terug naar de bovenstroom. De rustige deining, de flow.. het niks doen. V E I L I G  Z I J N ik ben veilig. Opnieuw heel de reutemeteut, opnieuw & opnieuw.. O P E N H E I D Ik wil de openheid & zien hoe fijn hét is voor jou liefste: "To feel unlimited yet powerful in your ability to create, allow & exploring your desires." With acceptance, relaxed encoura...

Ik weet eigenlijk niet eerst waar te beginnen omdat er zovéél plaatsvindt & heeft plaatsgevonden in zéér korte tijd. Momenten van intens doodgaan hebben plaats gemaakt voor een intense levenslust.. Het kwam ineens langs. En duurt al enige dagen. Meer en meer ben ik bewust hoe ik me lijfelijk gedraag in situaties. Kom ik erachter hoe ik de dingen als 'onveilig' interpreteer & aanvoel. Dat is zékers in gang gezet sinds de introductietraining van LiefdesBang ! Zo bijzonder, wat een prachtige sleutel heb ik hier in handen gekregen! De sleutel.. ineens is het duidelijk: Ik bén de sleutel. Openheid. Delen wat er te delen valt. Omdat het als the next logical step is to take. Momenten van intense liefde & verbinding, stroming & levenslust! Hemels, prachtig, aangenaam, pulserend, intens, thuis-zijn.. Herkenning. Vakantiegevoel. Ook's. Gedeelde verlangens, passies.. Samen op stap naar Antwerpen, trakteren hier & daar. De Slegte in, het Rubenshuis in.. Op av...

Vandaag wat een dag tot nu toe! Ik ben gaan snoeien in den hof van een vriendin. Eerst lang gebabbeld over alles wat me bezighoudt & haar. Fijn & openhartig. Ik heb haar graag! En daarna heb ik Hortentia's terug gesnoeid tot de grond. En onderwijl speelde altijd hetzelfde liedje door mijn hoofd van Nick Cave "Into my arms". Kwam der zot van.. vroeg dan ook om hulp & rust. Ik voelde de zwaarte toenemen in mijn hart. En ik wilde het van me afzetten.. zoals ik gisteren zo kon switchen tussen mijn aandacht bij Peter & mijzelf. Enfin.. kwam ik net thuis en ik voelde de impuls om me effe te leggen.. om effe dichtbij mijn eigen te komen. Om mijn zwaar hart te voelen & te koesteren. Om mezelf te strelen, door mijn haren te gaan & mezelf vast te houden. Om mijn eigen warmte te voelen.. Want ik had sterk de neiging om naar Peter uit te reiken om mij door hem te laten koesteren.. En ik snap heel goe dat dit het geval nu ni is. Hoe pijnlijk ook. Ik schree...

Spanning in mijn hart.  In mijn lijf & in mijn gedachten. Mijn overtuiging dat ik nog vanalles moet doen, speelt op. Gisterenavond kwam ik thuis en vond ik een brief van een incassobureau in mijn brievenbus. Met als mededeling dat als het te betalen bedrag op 25 oktober niet op de rekening staat, er een deurwaarder aan mijn deur komt met een verhoging van 350 euro. Ik voel de spanning in mijn lijf ter hoogte van mijn hart. Op weg naar de tandarts vanmorgend liet ik allerlei gedachten & gevoelens toe . "Ik voel spanning in mijn hart omdat.." en het was vooral het niet weten, het groots aanvoelen van de situatie, het kortdag gevoel, de aankondiging van een deurwaarder met de verhoging van 350 euro die voor druk zorgden. Plus het te betalen bedrag van 3.704, 43 euro.  Onderweg zag ik signalen: "Zoek het niet te ver.. Open.. Absolut Service..." Ok, ik voel de spanning en das ok. Ik voelde een nieuwe zin opkomen: "Ik open mij voor.." en wat er volgd...

Vandaag had ik een afspraak met de Commissie voor Vrijstelling van Sociale Bijdragen . Ik had begin dit jaar een gans dossier opgemaakt en aangegeven dat ik mezelf wilde voorstellen. En ja.. vanmorgend was het mijn beurt. Maar mensen.. wat een spanning ik gevoeld heb, man man.. mijn hart, mijn maag, mijn keel, mijn vingers.. ondanks de tekens van geruststelling bleef de spanning aanhouden. Mijn eerste reactie is dan om daar tegenin te gaan: "stopt ermee Tania Maria". Maja eigenlijk is het helemaal ok om da te voelen. Ik zei het nog tegen mezelf maar da hielp ni veel. Enfin, na een wachttijd van 45 minuten was het mijn beurt. Er zaten 4 mensen in de kamer. 3 voor mij en 1 links van mij. En ik mocht mijn verhaal doen.. en al snel bleek dat de oudste mijn motivatiebrief en mogelijks mijn dossier niet bekeken had. Diene rechts daarvan wel. Hij zei met zo'n zakelijke toon dat mijn verzoek tot uitzondering niet kon ingewilligd worden. Dat is de wet. "Tja.."...