I ask & it is given

Met horten & stoten oefen ik met dit thema. Mijn pijn die regeert, mijn onzekerheid & een gevoel van onveiligheid. Wat maakt dat ik op die momenten snel in mijn vluchtneigingen zit. Gett the hell out of here! En toch ruimte maken voor de ander, de ander ondersteunen.. & mijn eigen gevoelens ervaren. Zorg dragen voor mijzelf. Dat levert écht op! Een uitdaging om elke keer opnieuw aandacht voor te hebben. Als ik dan toch eens ruimte heb & veiligheid ervaar, dan voel ik ook de liefde, échte verbinding. En momenteel voel ik daar iets van & voel ik compassie. En voel ik enige trots naar mezelf toe. Deze mensen zijn écht een voorbeeld op vele vlakken & zekers om oprecht te relateren in vertrouwen support & in liefde aanwezig zijn.

Ik voel me alleen Ik voel me verlaten Ik voel me ambetant ik voel me onmachtig Ik voel me tekort ik voel me ellendig ik voel me angstig ik voel me klein ik voel me tekort ik voel me onhandig ik voel me ongezien ik voel me beperkt ik voel me eenzaam ik voel me onaardig ik voel me down ik voel me triest ik voel me ni gied genoeg ik voel me achtergelaten ik voel me niets ik voel me achtergelaten ik voel me nitig ik voel me donker ik voel me ontheft ik voel me onthecht ik voel me onveilig ik voel me ongezien ik voel me alleen ik voel me te laat ik voel me onbemind ik voel me ni van deze wereld ik voel me ongeconnecteerd ik voel me verbindingsloos ik voel me afgewezen ik voel pijn ik voel veel ik voel me achtergelaten ik voel me zelf ni meer ik voel me nietig klein ik voel me leeg ik voel me leeglopen ik voel me ondankbaar ik voel me zwaar ik voel me liefdesziek ik voel mijn angst ik voel mijn weerstand ik voel me doodgaan ik voel me alleen aan ...

Vandaag wat een dag tot nu toe! Ik ben gaan snoeien in den hof van een vriendin. Eerst lang gebabbeld over alles wat me bezighoudt & haar. Fijn & openhartig. Ik heb haar graag! En daarna heb ik Hortentia's terug gesnoeid tot de grond. En onderwijl speelde altijd hetzelfde liedje door mijn hoofd van Nick Cave "Into my arms". Kwam der zot van.. vroeg dan ook om hulp & rust. Ik voelde de zwaarte toenemen in mijn hart. En ik wilde het van me afzetten.. zoals ik gisteren zo kon switchen tussen mijn aandacht bij Peter & mijzelf. Enfin.. kwam ik net thuis en ik voelde de impuls om me effe te leggen.. om effe dichtbij mijn eigen te komen. Om mijn zwaar hart te voelen & te koesteren. Om mezelf te strelen, door mijn haren te gaan & mezelf vast te houden. Om mijn eigen warmte te voelen.. Want ik had sterk de neiging om naar Peter uit te reiken om mij door hem te laten koesteren.. En ik snap heel goe dat dit het geval nu ni is. Hoe pijnlijk ook. Ik schree...

Ik voel het weer die spanning in mijn lijf en mijn beweging om het van me af te duwen. Om het ni te voelen. En ik stel mezelf vaak de vraag wat ik dan eigenlijk voel? En vandaag voelde ik me verlaten. "En hoe voelt verlaten?" vroeg ik mij. En het voelde als eenzaam. Tiens dat had ik nu ni gedacht. Eenzaam.. ik zei "ok, ik voel me eenzaam & nam dat gevoel mee de dag in." "Wow", dacht ik bij mezelf, "ikke eenzaam?" En ik voel zo nu en dan opnieuw dat zeurende gevoel in mijn hart, amper voelbaar & dan ook net wel voelbaar. En ik merk dat ik met mijn aandacht dikwijls bij Peter ben. Man man.. gisteren vroeg ik me nog af "Wat als hij dood zou zijn?" En prompt voelde ik nostalgische gevoelens.. herinneringen die ik met hem gedeeld heb, fijne gedeelde ervaringen. Wow bijzonder.. Ineens geen gedachten meer over polyamorie & Peter & zijn minnares! En zo onderzoek ik mezelf. En merk ik hoe vaak ik de sterke neiging heb om ui...