I ask & it is given

Slechts 3 woorden die me aanraken en die diep van binnen een verdriet naar boven halen als ik dit tegen mezelf zeg. Het doet iets met me. "Your true colors are beautiful like a rainbow.." hoor ik zingen en ik zit hier. Ik zit hier omdat de woorden stroomden, omdat ik het wilde schrijven, wilde delen het universum in als de erkenning dat ik me vandaag kut voel. Ik glimlach.. niet echt woorden dat ik gebruik maar alé bij deze.. Maanden ben ik hier niet meer geweest omdat ik schreef op facebook en nu ik daar niet meer kom, omarm ik opnieuw deze plek, die van mij, waar ik al vele 'stappen' heb liggen in de vorm van vele, vele, vele woorden.. Ik voel me dus aangeraakt. Ik ben op mezelf. Ik ben met mezelf en zou zo graag een arm om me heen voelen, een borst om tegenaan te rusten, een paar prachtige ogen waarin ik mezelf kan tegenkomen én de ander. .. like a rainbow.. Wat te doen als er iemand is die mij die arm wil geven, die borst vermoedelijk ook waar ik me tegaan wil vle...

Vandaag sta ik stil bij die vraag En als ik daar verder op in tune.. Wat vertel ik vandaag? Welk verhaal? Waar ligt mijn focus? Bij mijn verlangens of mijn frustraties? Met wie ga ik vandaag in interactie? Welk houding neem ik aan? Verbinding en schepping Ik neem waar dat deze vragen al het één & ander in beweging zetten. Ik sta meer stil bij mezelf. En stilstaan is belangrijk. Ik merk al 2 weken een beweging in mij dat ik mag afremmen. Om aanwezig te zijn.  En gisterenavond heb ik bewust die keuze gemaakt. Ik heb bewust mijnen afwas gedaan. En ervoer hoe fijn het was om gewoon in de keuken te staan. Met een muziekske erbij, ruimde ik heel mijn keuken op & de badkamer kastjes erbij. En dat was alles wat ik nodig had. Zijn. Bij mezelf Om de impulsen van binnenin nog meer gewaar te worden. Te voelen hoe het met mijn lijf is.  Luisteren. Ervaren. Betrokkenheid tonen naar mezelf toe. Communiceren. Openhartig zijn. “Ja” zeggen, in plaats van “Ja, straks.” ...

Vandaag heerlijk de verbinding met mezelf gevoeld! Zoals ik al eerder schreef op mijn blog & de inzichten die me te binnen vallen. En hoe blij ik met mezelf ben, dat ik deze space gevonden heb. Opnieuw. Staying alive Echter deze nm zat ik zowat doelloos achter mijne computer, ik had 2 opties die ik wilde uitvoeren. Ten 1e eindelijk mijne achterband plakken & ten 2e het bos in met mijn fotocamera. En ik zeurde zowat en besefte dat het tijd was voor verandering. Ofwel doen wat praktisch is ofwel mijn gevoel volgen. Dus ben ik uiteindelijk nog naar buiten gegaan met mijne kodak. En dat was zoo fijn! Zo vertrouwd ook. Een jaar lang heb ik geen behoefte gehad om überhaupt mijn camera vast te pakken. Enfin onderweg heb ik terug de dingen gefotografeerd die ik anders zo graag in detail vastleg. En wat me op viel waren kleine witte veertjes die telkens mijn aandacht trokken. Die mij als het ware de weg toonden.. Ik liep zo in mijn favoriete bos en ineens voelde ik het.. een imp...