I ask & it is given

Nieuwe wegen dienen zich aan voor mij Iets dat zich al eens heeft laten zien om dan nu als een wolkbreuk zich aan te dienen. Om, alles wat nog dwarzit, als een intense regenbui uit me te laten stromen, diepe diepe tranen die vanzelf een weg vinden. En een pijn van verlaten zijn van heel, heel, heel lang geleden dat nu het zonlicht mocht zien. Om dan als vanzelf op een heel tedere manier aangeraakt te worden door een zo'n liefdevolle energie die me liefkoost en herhaaldelijk me laat voelen dat ik eindelijk me los mag maken uit een grip dat me al eeuwen (komt in me op) vasthoudt. Om dan nu daaraan voorbij te durven gaan om die prachtige, ingekerfde, houten deuren open te zien gaan. voor mij Een uitnodiging, een reikende hand dat me wenkt.. Kom maar, kom maar lieve. Ik ben hier, ik ben bij je. altijd al. Je mag nu openboeien. Die lieve, tedere energie die een imense kracht in zich draagt die me over ergens heen tilt om zacht te mogen landen, voorbij gelimitteerde mogelijkheden. Grenze...

Op 25 maart was mijn lief jarig en kreeg hij wel een heel bijzonder kado.  Zijn pa die voor de andere kant koos en rustig - zoals jij altijd had gewenst - deze zijde verliet. Ik sta aan de zijde van mijn lief, die nu afwisselend doorheen verdriet en dankbaarheid gaat. Ik zie hem de zaken regelen die gevraagd worden als iemand voor de andere kant kiest. Samen met zijn broer wie hij zelden sprak.  Het doet me meer stilstaan bij mijn eigen moeder en mijn familie. Hoe alles zo vanzelfsprekend is. De laatste maanden werd ik me daar al bewust van.  Zo van.. hoe ik bij mijn moeder langs ga en ze er gewoon is. Het huis er is om in thuis te zijn, het reilen en zeilen van den hof, de moestuin, de ganzen..  Haar zorgen om mij - ik die anders kies en in andere situaties leef dan ze ooit voor mij in gedachten had .