I ask & it is given

Der gebeurt zoveel in mijn lijf & energie.  Dat ik opnieuw een neiging heb om me terug te trekken. Om het allemaal te voelen & doorvoelen & doorleven & blijven herhalen dat het allemaal deel uitmaakt van mijn proces. Om aanwezig te blijven, bij mezelf. Mijn eigen seksuele stroom te omarmen, te voelen & te voeden. En opmerkelijk hoe ineens mannen, bekende & onbekende uitreiken. Mij interessant vinden, een relatie met mij willen aangaan. En ik.. ik sta er wat bij te kijken. How the fuck is that possible!? Zo ineens omdat ik ja zeg tegen mijn complete zelf. Omdat ik ja zeg tegen wat er is. Dat ik me gade sla & bewust ben van alles wat er passeert. Aan spanning, pijn, onzekerheid, genieten, verschieten, rust & elke keer meer ervaren hoe fijn het is "to hold space" voor mijn eigen(heid). En ook al heb ik sterk de neiging om me terug te trekken, in bed onder de dekens te blijven, mij te  verschuilen.. toch voel ik de zachte wenk om juist het a...

Vandaag was ik aan het wandelen en stelde ik mezelf allerlei vragen  De aanleiding nog altijd hetzelfde: mijn relatie & mijn relatie tot mezelf. Ik had kort voordien we totale ontreddering ervaren. Immens verdriet & enorme drang naar Peter. 'k Was er ni gelukkig mee. Knallende koppijn & gevoelens van gemis & vertwijfeling. Er passeert vanalles & tegelijk is er nog altijd diene kado:  mijn eigen seksualiteit bekijken, onderzoeken, wat is waar & wat niet? Ben ik in staat om een polyamoureuze relatie te hebben? Ben ik in staat om zelf meerdere relaties/verbindingen aan te gaan? Kan ik dat toelaten? Ben ik veilig? Heb ik daar een verlangen naar? Hoe kan ik me verbinden met mannen zonder mezelf onzichtbaar te maken zodra het onveilig aanvoelt. En wat is dat eigenlijk? Wat maakt dat ik me onveilig voel? Of zitten er zulke zware oordelen op mijzelf & intimiteit dat dees allemaal al bij voorbaat onveilig is? Vragen, zoveel vragen & gevoelens ook!...

Wat als de gedachten in mijn hoofd niet waar zijn? Enkele weken geleden brak er een stukje af mijn kies. Met de informatie die ik had over die tand maakte ik mijn eigen angstige verhalen. De hele kies zou uitgeboord moeten worden. Of uitgetrokken of een nepkies erover heen.. Ik werd er ni bepaald vrolijk van. Zekers niet van wat ik dacht dat het met zou kosten. Tot ik op een gegeven moment de impuls had om te zeggen: "jama wat als het niet zo is?" "Wat als het wel gemaakt kan worden?" Mmm.. dat gaf rust. Ennezo.. ging ik vandaag naar den tandist voor een controle afspraak. En bleek dat hij het zo kon maken! Kei tof! Amai! Hoe fijn is het om mijn gedachten zelf te kiezen? Hoe fijn is het om te kiezen waar ik in geloof? Hoe fijn is het om mijn eigen gevoel in het moment te bepalen? Mmm.. dit wilde ik efkes delen.

Niet weten hoe en wel voelen wat.. Om het met de woorden van een ander te zeggen. Heb ik hier een video met een interview met Josje Feller . Dus anders dan voorheen.. niet vanuit "ik wil dit, ik wil zoveel verdienen" Wel vanuit het voelen.. Wat wil ik? Waar verlang ik naar? Waar heb ik nu echt zin in? En dan doen waar ik zin in heb.