I ask & it is given

Ik zit op mijn terras als ik dit schrijf, mijn blik valt op de dikke (inmiddels) strengen bramen die uit de haag komen. Het zijn er véél, teveel naar mijn goesting! En ja, ik vind er wat van. Al enkele jaren, zogoed ik deze plek bewoon, vecht ik tegen de bramen uit de hof van mijn buurman. Ik knipte ze altijd af en maakte de haag zo goed al kon vrij van de bramen, echter voor een keer liet ik ze groeien. Voor mij staan die enorme, lange en ook wel prille stengels bramen voor 'onrecht' (komt in me op). vechten tegen onrecht  Het gevecht van jaren, mijn frustratie en mijn weerstand - tegen het gedrag van mijn buurman - levert uiteindelijk niets op van wat ik verlang. Ik verlang naar een, zo nu en dan, geschoren haar die er netjes, organisch bij ligt en straalt van gezondheid, rust uitstraalt, een tevredenheid. Wat ik al 6 jaar ervaar is iets anders.. en des te meer ik er kritiek op heb, des te meer de haag op plaatsen sterft. Hoe meer oordeel ik erover heb/er aan geef, hoe meer ...

© Tania Maria Vanhoof 2013   Ik bevind me in een nieuwe omgeving, vorige donderdag had ik een speciale transmissie sessie (vergeet de naam) dat gericht was op het 'veld van synchroniciteit'. Bronenergie, mijn hoogste waarheid. Het was op eigen aanvraag omdat ik de wereld, zoals ze echt is, wil ontmoeten. Ik weet dat er meer is omdat ik er flarden van oppik zoals ik beschreef in mijn vorige blogpost . Ik vertoef me in een ander stuk, in één of ander leegte en kom ik in aanraking met persoonlijke (on)bewuste stukken die me aanraken en waar ik me doorheen mag bewegen. Ont-dekken wat er te ontdekken valt. In dat nieuwe stuk kwam ik vandaag (werkdag) mezelf serieus tegen en raakte verdriet aan wat te maken heeft met 'stabilliteit' en standvastigheid. Ik wil niet meer genegeerd worden. 'overruled' vuurtoren op een stevige basis In mijn vertwijfeling, kwetsbaarheid zag ik een vuurtoren voor me en voelde de stevige basis waarop hij 'staat'. Er staan. Gaan staan....

Ik ervaar mezelf als één geheel & denk/ontvang vele gedachten. Ik heb lang geloofd in de theorie dat er een goed & slecht is; een sterk & zwak; een makkelijk & moeilijk; dik & dun; rijk & arm; hart & hoofd; een ego; .. Het is me al een tijdje opgevallen dat ik het woord ego ni meer uitspreek. Als ik mensen daarover hoor spreken, voelt dat aan als iets 'apart'. Een andere identiteit ofzo: "Ja, da is het ego dat weer eens op de proppen komt. Ja, uw ego vindt er vanalles van! Het zit in uw hoofd, uw hart weet het wel.." Ik voel dat ik daar bepaalde gedachtes over heb, ha! Als ik gedachten denk, ben ik dat wel. En niks anders, ni iets dat los van mij staat ofzo. Ik denk er zus over, ik voel er zo over. Voor mij ben ik gewoon ongelimiteerde liefdesenergie met de prachtige naam Tania Maria, heb ik een  prachtig mooi lijf & talloze gedachten ter mijnen beschikking. Er is Alles Ik ben als de oceaan die uit meerdere druppels bestaat...

Enkele uren verder.. veilig op mijn bestemming aangekomen. Lekker gegeten in Amersfoort. Dees wil ik nog delen: Ik zat (net) in de trein op station Rotterdam Blaak en hoorde de conducteur een mevrouw toeroepen dat ze naar hem toe moest komen. Want hij vond het zo sneu om haar op het perron te laten staan. Hij deed moeite om haar nog toe te laten op de trein die vertrekkensklaar stond om door te rijden. * * * In het halleke van de trein zag ik een leeg snoepzakske liggen en raapte het op om in de vuilbak te doen. * * * Op de trap in RC voelde ik hoe fijn het mij lijkt om dus constant bewust te zijn van daden van onvoorwaardelijke liefde . Ook om eraan herinnerd te worden als ik eens een keer op iets anders gefocust ben. * * * In de trein naar Utrect Centraal zat ik met mijn rugzak naast me. Tot er iemand naast me kwam zitten, zijdelinks op de stoel omdat mijn rugzak verhinderde om gewoon te zitten. Na een tijdje vroeg de man of we konden wisselen. Hij op mijn plek en ...

Ontelbare regendruppels vallen uit de lucht als ik naar het station Kijkuit stap. En ik voel me goe, lekker goe ingepakt en dankbaar voor de regenkap die mijn hoofd droog houdt. Ik stap door en voel me verbonden, dankbaar. Eerst vroeg ik om droog weer ja omdat.. En daarna voelde ik eigenlijk dat het best meeviel: botinnes aan, fluo dikke regenbroek, regenjas, grote rugzak op miijne rug. Dus ja.. eigenlijk is het wel goe zo. Merci. “Al die druppels die vallen” bedacht ik mij zou ONVOORWAARDELIJKE LIEFDE kunnen zijn, ontelbare druppels. En ik zat al in de trein op weg naar Roosendaal toen ik mij deze bedenking maakte. Het voelde zacht aan, héérlijk om die druppels op de ruiten te zien. Allemaal, zoveel. En sommige vloeiden samen.. Daar op die plek aan het raam, onderweg.. voelde ik me verbonden , voelde ik een zachtheid, voelde me licht in mijn lijf. Liefdevol . LIQUID LOVE En het is gewoon een andere manier van kijken, gewaarworden. Afstemmen op een ander perspectief. En wel z...