Saturday, April 21, 2018

FEEL : ambetant blablabla

Ik voel me blabla.. & vind het moeilijk om dat er te laten zijn
Al enkele dagen eigenlijk, sinds ik dinsdag namiddag ben thuisgekomen. Omdat ik ervoor zo heerlijk, verbinden, transformerend samen was met mijn lief. Een lange tijd voor beiden van ons. Een wederzijds verlangen om voor elkaar te kiezen.

Wow wat een tijd, zoveel gebeurd!
En ook een moment van afscheid omdat hij met zijn ander lief had afgesproken. Tja.. zij is er ook nog. Het doet werkelijk pijn, dezelfde pijn als altijd. En nog meer omdat mijn band met hem & mijn commitment zo versterkt is. Om dan te weten dat hij nog altijd zin heeft in een andere (seksuele) relatie, met haar valt me zwaar.

Ik merk dat die gebeurtenis momenteel nog zit te wringen
Hij wilde dat ik nog bleef. Ik wilde nog blijven. We hebben het vertrek altijd bijgesteld omdat het zo fijn was om nog een dag, nog enkele uren samen door te brengen. We waren we altijd samen, deelden zoveel momenten. En nu is dat er ni meer. Met die gebeurtenis ertussen.
Ik verwachtte & bovenal verlangde dat het sterke verlangen van "samen" zich zou verderzetten. Ook al ben ik hier thuis & hij ginder thuis.

Is het naief? 
Om te verlangen dat hij me 's morgens een bericht zou sturen? Tussendoor. Om te zeggen hoe hij me mist of zich voelt? Waar hij zin in heeft? Welke ideeën nog binnenkomen? Welke inzichten? Naar me te vragen?

Ik mis hem
Bijzonder om gewaar te worden is mijn eigen reactie. Iets wat ik altijd zo fijn heb gevonden is om alleen te zijn. Dingen op mezelf te doen. En nu is dat dus compleet gekeerd. Het voelt zo anders aan nu. Ik voel me incompleet zonder hem. Tsjonge jonge, wie had dat ooit gedacht dat ik me zo zou voelen??
Elke ochtend word ik wakker en is mijn lief het eerste waar ik aan denk. Vandaag ook zo. Ik ben meermaals wakker geworden & elke keer terug in slaap gevallen, over hetzelfde gedroomd. Iets in mijn communicatie naar hem toe. Het was belangrijk.

En het feit dat ik hier woon in chaos zegt ook veel over mijn zwaarmoedig gevoel
Ik ben vollop bezig met inpakken, sorteren & vrijmaken.. En ik heb al meer dan 50 dozen & er mag nog meer ingepakt worden!
Daar ik eerst van overtuigd was om dichter bij mijn moeder een plek te vinden, heb ik gevoeld dat NL me riep. NL dat me nooit heeft aangetrokken om er te wonen. De Vlaamse bodem voelde beter aan. Misschien was dat wel dé essentie van mijn bindingsangst?

En nu voor het eerst in tijden heb ik ja gezegd
Het universum liet me weten dat het NL the place to be was. Ik heb me daartegen verzet. Tot ik voelde dienstbaar te willen zijn aan het universum. Ja, dan mocht ik mijn verzet opheffen. Geleidelijk aan kwam er een opening naar een Ja. En pas vorige week heb ik het durven zeggen aan mijn lief. Woppa! Dat had hij niet zien aankomen. En vooral niet mijn verlangen om effectief samen te wonen. Ik zie nog zo zijn liefdevolle ogen voor me, toen ik het schoorvoetend vertelde naar aanleiding van een tarotkaart die ik had getrokken. Zo liefdevol.. ik smolt haast.

En toch.. de kaarten zijn gekeerd
Daar waar hij jaren terug het helemaal zag zitten & ik uiteindelijk me terugtrok omdat het allemaal té dichtbij kwam. Heeft hij nu nood aan ruimte & dus een plek voor zichzelf. Bijzonder hoe alles zo kan lopen.. Hij leert de andere kant van de dynamiek kennen & ikke ook.

Om die reden dus.. wil ik een tijdelijke woonplek vinden in NL, dicht bij hem. Zodat de reistijd behoorlijk ingekort wordt. Nu reis ik 3u of meer met de trein. Hoe fijn zou het zijn sèg!! Mm..

Maandenlang staan er al dozen ingepakt omdat ik al aanvoelde dat ik hier weg zou gaan 
En nu is het dan zover.. 12 mei weg. Of misschien eind mei, dat mag ik nog kortsluiten met mijn huisbaas.
En ik zie het ni meer zitten.. ik heb zovéél spullen.. nog in te pakken. En mag nu voelen wat ik meeneem & wat ik ergens stockeer. En waar? En hoe zit het met mijn post? Ik heb geen adres meer na den 12e hier in België. En wat met de Belastingbrief? Mag nu alle info bij elkaar sprokkelen om het correct in te geven als het zover is.

Dat alles maakt dat ik me zwaar voel & in niks goesting heb. En het steekt me..
Mijn lief heeft ruimte & tijd nodig voor zichzelf. Ik heb geen overzicht meer over de inpak. Weet niet waar ik binnen enkele weken ga wonen.

En ondertussen schijnt de zon & zou ik mogen lachen, blij zijn, dansen, plezier maken.. 
En ik voel me niet zo. Heb last met mezelf. Ben boos op mezelf. Bekritiseer mezelf.. Heb nood om dat gewoonweg allemaal op te schrijven.

BLABLABLA

Zo sè, dat was het voor nu.

No comments:

Post a Comment